/NIXON: Lepiej, ¿eby mnie o niego /nie wypytywali,
/bo po³ami¹ sobie zêby.
/DORADCA NIXONA: /S¹dzê, ¿e jeœli...
/NIXON: Ten ze Skarbowego, /który przyczepi³ siê
/do Billy'ego Grahama, to Rosenberg.
/Ma zostaæ wylany.
/I nie obchodzi mnie jak.
/By³ w telewizji.
/Wyda³em ju¿ Connally'emu polecenie.
/Bierzemy siê za Chandlerów,
/za ka¿dego z osobna.
/W tym tygodniu sprawdzimy ich przychody.
/Ka¿dego z tych sukinsynów.
/NIXON: To jest coœ, co pomo¿e nam /za³atwiæ Teddy'ego,
/albo ca³y klan Kennedych.
/Zamierzam powierzyæ to Colsonowi.
/Trzeba to bêdzie wykorzystaæ.
/Kontrowersyjny dzieñ w polityce.
/Cz³owiek, aresztowany podczas próby /za³o¿enia pods³uchu
/w siedzibie Partii Demokratycznej /w Waszyngtonie,
/okaza³ siê pracownikiem
/Komitetu Reelekcji /Prezydenta Richarda Nixona.
/Jest on jedn¹ z piêciu przy³apanych /i aresztowanych wczoraj osób
/w siedzibie Partii Demokratycznej /w Waszyngtonie.
/Zgadnijcie, kim jeszcze jest.
/Jest on doradc¹ Komitetu Reelekcji
/Prezydenta Richarda Nixona.
/Dziœ w s¹dzie federalnym /rozpocz¹³ siê proces
/piêciu osób, przy³apanych na w³amaniu
/do siedziby Partii Demokratycznej.
Kamera gotowa.
/John Dean, by³y doradca Bia³ego Domu, /zezna³ dzisiaj,
/¿e prezydent Nixon /wiedzia³ o sprawie Watergate.
/Pamiêtam, ¿e podczas naszej rozmowy,
/prezydent powiedzia³ mi,
/¿e potrzebuje listy dziennikarzy, /sprawiaj¹cych nam k³opoty,
/aby po wyborach /móc utrudniæ im ¿ycie.
/Dean odczyta³ 245-stronicowe oœwiadczenie,
/opisuj¹ce prezydenta, /jako cz³owieka nieprzychylnego
/wobec protestuj¹cych przeciwko wojnie /i przeciwników politycznych,
/zlecaj¹cego nielegalne dzia³ania,
/jak zak³adanie pods³uchów dziennikarzom,
/plan Charlesa Colsona, /polegaj¹cy na podpaleniu
/i w³amaniu do siedziby /Brookings Institution,
/szpiegowanie senatora Kennedy'ego /i innych Demokratów.
/Nadu¿ywanie w³adzy jest esencj¹ tyranii.
/WyobraŸcie sobie,
/jak przera¿aj¹ce skutki niesie to /dla wolnego spo³eczeñstwa.
/Prezydent przyj¹³ dziœ rezygnacjê /swoich trzech najbli¿szych doradców.
/Jednym z nich jest H.R. Haldeman, /Szef Sztabu.
/Drugim, zmuszonym do odejœcia, /jest John Ehrlichman.
/Ehrlichman by³ jego /najwa¿niejszym doradc¹.
/Dzieñ dobry. /S¹d Najwy¿szy
/wyda³ postanowienie, /dotycz¹ce kontrowersyjnych taœm.
/Carl Stern przedstawi nam jego treœæ.
/To jednomyœlna decyzja, Doug. /Osiem do zera.
/Sêdzia Rehnquist /nie bra³ udzia³u w podjêciu decyzji,
/nakazuj¹cej Prezydentowi /Stanów Zjednoczonych wydanie taœm.
/Pozostali sêdziowie byli zgodni, 8:0.
/Doradca Bia³ego Domu /oœwiadczy³ dziœ w wiadomoœciach NBC,
/¿e postawienie prezydenta /w stan oskar¿enia
/przed Izb¹ Reprezentantów /jest teraz koniecznoœci¹.
/Jesteœmy bez w¹tpienia œwiadkami
/ostatnich godzin 37-ej prezydentury /Stanów Zjednoczonych.
/To historyczna chwila.
/Jedyny przypadek od prawie dwóch wieków,
/kiedy prezydent rezygnuje /ze swojego urzêdu.
/Mamy obraz Bia³ego Domu,
/gdzie za kilka chwil,
/prezydent Nixon przemówi do narodu,
/byæ mo¿e ostatni raz, /jako Prezydent Stanów Zjednoczonych.
/8 sierpnia, 1974 roku. 15 sekund, panie prezydencie.
No dobra. 5,4,3...
Dobry wieczór. Po raz trzydziesty siódmy
przemawiam do was z tego gabinetu,
gdzie podjêto tak wiele decyzji,
które mia³y wp³yw na dzieje naszego narodu.
Pamiêtam dok³adnie, gdzie wtedy by³em.
Zadzwoni³ mój ojciec. Zadzwoni³ do mnie i powiedzia³,
/"Natychmiast w³¹cz telewizor. /Richard Nixon rezygnuje."
By³em w domu z przyjació³mi, ogl¹daliœmy telewizjê.
Nie spaliœmy i, jak ca³a reszta, na bie¿¹co œledzi³em
przes³uchania przed Komisj¹ Senack¹.
I wreszcie dosz³o do tego.
Dlatego te¿ jutro w po³udnie z³o¿ê moj¹ rezygnacjê.
Wyobra¿a³em sobie, ¿e odczujê satysfakcjê,
jednak narasta³a we mnie z³oœæ,
bo nie by³o ¿adnego przyznania siê do winy.
Nie by³o przeprosin.
Nie spodziewa³em siê,
¿e pewnego dnia bêdê cz³onkiem zespo³u,
który spróbuje wyci¹gn¹æ z niego te przeprosiny.
Odejœciu z urzêdu przed up³ywem kadencji
sprzeciwia siê ka¿da cz¹stka mojego cia³a.
Nigdy nie nale¿a³em do tych, którzy rezygnuj¹.
Ani, ¿e temu zespo³owi bêdzie przewodzi³
najbardziej nieoczekiwany spoœród "bia³ych rycerzy".
Cz³owiek niezaanga¿owany politycznie.
Cz³owiek, który nigdy w ¿yciu nawet nie zag³osowa³.
Ale ten cz³owiek mia³ nad nami jedn¹, ogromn¹ przewagê.
Rozumia³ telewizjê.
Przed pañstwem gospodarz programu "Z Frostem przez Australiê",
pan David Frost!
Dziêkujê, dziêkujê.
Witajcie. Dobry wieczór.
Podczas gdy oczy ca³ego œwiata zwrócone s¹ w kierunku Bia³ego Domu,
tu, w Australii, z³odzieje w³amali siê
do fabryki miêsa w Brisbane,
kradn¹c tonê wieprzowych kie³basek.
Policja z Queensland poszukuje mê¿czyzny w d³ugim, w¹skim samochodzie.
Moim pierwszym goœciem...
My, z obozu Nixona,
o Davidzie Frost'cie wiedzieliœmy jedynie,
¿e prowadzi brytyjski talk show
i ma reputacjê playboya.
Móg³ prowadziæ popularny talk show w Stanach,
ale program przeszed³ do innej stacji, a ta go nie zatrudni³a.
Tak wyl¹dowa³ w Australii
i chyba tam w³aœnie by³ w czasie rezygnacji prezydenta.
W nastêpnym tygodniu goœciæ bêdziemy Evonne Goolagong.
Do zobaczenia. Niech was Bóg b³ogos³awi.
- Wspania³y show, David. - Dziêki, Noah.
ChodŸ, popatrz na to.
Nixon opuszcza Bia³y Dom.
/Smutny dzieñ dla Richarda Nixona, /który kiedyœ przyci¹ga³ t³umy
/tu, na po³udniowych obrze¿ach /Bia³ego Domu.
- To idzie na ¿ywo? - Tak.
/Wtedy by³y to triumfy. /Teraz jest inaczej.
Która jest teraz w Waszyngtonie?
Dziewi¹ta rano.
Dlaczego nie zaczeka³?
Na Zachodnim Wybrze¿u jest dopiero szósta.
Po³owa jego widowni jeszcze œpi.
No dobra, ludziska, zwijamy dekoracjê.
/Jesteœmy œwiadkami najsmutniejszego dnia /w ¿yciu Richarda Nixona,
/jego ostatnich chwil /w roli Prezydenta Stanów Zjednoczonych.
/To jedyny taki moment /w historii naszego kraju.
/Richard Nixon, który przeby³ drogê
/od w³adzy prezydenckiej
/do swego rodzaju /wygnania w Kalifornii.
Mo¿esz zdobyæ dane o ogl¹dalnoœci? Na œwiecie.
/Pamiêtam jego twarz.
/Gapi³ siê w okno.
/A w dole wiwatuj¹ca i triumfuj¹ca, /liberalna Ameryka.
Hippisi, pacyfiœci, dyletanci,
ci sami ludzie, którzy pluli na mnie, gdy wróci³em z Wietnamu.
Pozbyli siê Richarda Nixona, swojego straszyd³a.
/Studia London Weekend Television /Dwa tygodnie póŸniej
Có¿ jest wiêc tak wa¿nego, ¿e nie mog³o poczekaæ do jutra?
Mam pomys³, John, dosyæ œmia³y pomys³ na wywiad.
Rybê i frytki poproszê.
Wkrótce...
W³aœciwie ju¿ za póŸno. Ju¿ za³atwione.
Zadzwoni³em do jego ludzi...
Co dla pana?
Fasolê, groszek i baraninê poproszê.
I z³o¿y³em propozycjê.
Jeœli podmiot siê zgodzi,
no có¿, to gruba ryba, p³ywaj¹ca w doœæ niebezpiecznych wodach.
Nie muszê wiêc chyba mówiæ, ¿e chcia³bym mieæ po swojej stronie
dobrego przyjaciela i najlepszego producenta, jakiego znam.
Kto to jest?
Richard Nixon.
Richard Nixon?
Daj spokój, nie patrz tak.
A jakiej reakcji siê spodziewa³eœ?
Wczoraj wieczorem ogl¹da³em twój wywiad z Bee Gees.
Czy¿ nie byli wspaniali?
Daj spokój, John, robiliœmy ju¿ wywiady z politykami.
No dobrze, jaki to rodzaj wywiadu?
Obszerne spojrzenie na jego ¿ycie, jego prezydenturê.
I?
- I co? - No co ty, David.
Jedynym, co mog³oby kogoœ zainteresowaæ
w Richardzie Nixonie jest jego przyznanie siê do winy.
Pe³ne, niczym nie skrêpowane wyznanie.
To te¿.
Od Richarda Nixona?
ZgódŸ siê, John.
Tylko pomyœl o ogl¹dalnoœci.
Masz pojêcie, ilu ludzi ogl¹da³o
jego mowê po¿egnaln¹ w Bia³ym Domu?
400 milionów.
Koniec koñców, David nic nie wskóra³.
Wkrótce po przybyciu do Kalifornii,
Nixona przewieziono do szpitala z ostrym zapaleniem ¿y³.
/Chyba w³aœnie wtedy Gerald Ford,
nowy prezydent,
który desperacko próbowa³ odwróciæ uwagê od Watergate,
da³ Nixonowi ca³kowite u³askawienie.
/Ja, Gerald R. Ford,
/Prezydent Stanów Zjednoczonych,
/korzystaj¹c z przys³uguj¹cego mi prawa,
/udzielam ca³kowitego u³askawienia
/Richardowi Nixonowi, za wszystkie /przestêpstwa przeciw Stanom Zjednoczonym.
To oznacza³o, ¿e cz³owiek, który pope³ni³ najwiêksze przestêpstwo
w dziejach amerykañskiej polityki, nigdy nie stanie przed s¹dem.
To by³o, jakby wymkn¹³ siê tylnymi drzwiami.
/Badania opinii publicznej wskazuj¹,
/¿e 2/3 obywateli nie popiera /u³askawienia Richarda Nixona.
/Na jednym z telegramów z Wirginii napisano, /"Roosevelt mia³ swój Nowy £ad,
/"Truman mia³ Sprawiedliwy £ad, /a teraz Ford wprowadza nieuczciwy ³ad."
/Nie by³o ¿adnego uk³adu, kropka.
/S¹dzê, ¿e prawda /nigdy nie wyjdzie na jaw.
/Naród amerykañski musi znaæ prawdê,
/a w obecnej sytuacji ca³a prawda /nigdy nie ujrzy œwiat³a dziennego.
/San Clemente, Kalifornia. /Trzy miesi¹ce póŸniej.
Jak wiêc zwrócimy siê do protestuj¹cych studentów?
Mo¿e wybierzemy jakiœ cytat
z przemówienia z 1970 roku?
A mo¿e po prostu wykorzystamy napis z Mauzoleum Lincolna.
Przytoczymy w ca³oœci.
Panie prezydencie, przyby³ Swifty Lazar.
Dobrze. Nie, nie, zostañcie.
Bêdziecie mieli niez³y ubaw.
To mój agent literacki z Hollywood.
Ma obsesjê na punkcie higieny.
Mi³o pana widzieæ, panie prezydencie.
Wzajemnie.
Oni pomagaj¹ mi z moj¹ ksi¹¿k¹.
Diane Sawyer, Frank Gannon, Irving Lazar.
- Mi³o pana poznaæ. - Panno Sawyer.
- Mi³o mi. - Panie Gannon.
No dobrze. Do zobaczenia po lunchu.
Jak siê pan czuje?
Ju¿ lepiej, dziêkujê. Jednak nie na tyle, by zagraæ w golfa...
dziêki Bogu. Gardzê t¹ gr¹.
Proszê sobie wyobraziæ, minê³o szeœæ tygodni
odk¹d zrezygnowa³em z urzêdu,
a ju¿ trafi³em do szpitala.
Niech pan nigdy nie odchodzi na emeryturê, panie Lazar.
Dla mnie najbardziej nieszczêœliwymi ludŸmi na œwiecie s¹ emeryci.
Nie maj¹ celu.
To, co nadaje ¿yciu sensu, to cel.
Cel. Zmagania. Walka.
Nawet jeœli nie mo¿na jej wygraæ.
Kiedy mój lekarz oœwiadczy³, ¿e nie jestem zdolny
do sk³adania zeznañ na procesie Watergate,
wszyscy s¹dzili, ¿e mi ul¿y³o.
No có¿, mylili siê.
To najgorsze, co mnie spotka³o.
Skoro potrzebuje pan wyzwañ, to mo¿e siê panu spodobaæ.
Jak wydaæ dwa miliony dolarów. 2.3 miliona, mówi¹c œciœle.
Tyle wynegocjowa³em za pañskie wspomnienia.
No có¿, dziêkujê.
To trochê mniej ni¿ chcia³em,
ale zapewniam, o wiele wiêcej ni¿ chcieli daæ oni.
Ta ksi¹¿ka jest dla mnie wa¿na.
To prawdopodobnie jedyna szansa, ¿ebym naprostowa³ sprawy
i przypomnia³ ludziom, ¿e za Nixona nie by³o tak Ÿle.
Jeœli rzeczywiœcie chce pan naprostowaæ sprawy,
móg³by pan z nim porozmawiaæ.
Z kim?
Z Davidem Frostem. Facetem z angielskiego talk show.
Dlaczego mia³bym chcieæ rozmawiaæ z Davidem Frostem?
Jakiœ czas temu napisa³ proœbê o wywiad.
Nie.
Nie odpisaliœmy mu.
Nie wyda³ siê nam odpowiedni.
Wydawa³o mi siê, ¿e robimy wywiad w CBS.
Robimy. Pomyœla³em tylko, ¿e z Frostem
by³oby o wiele ³atwiej ni¿ z Mike'em Wallacem.
Owszem, ale by³oby te¿ mniej... wiarygodnie.
To prawda. Ale pewnie mo¿na by wyci¹gn¹æ wiêcej pieniêdzy.
- Naprawdê? - Proszê pos³uchaæ.
Od CBS zawsze dostawaliœmy 350.
Ale gdyby Frost zap³aci³ wiêcej i zagwarantowa³ lepsze warunki,
szkoda by by³o nie skorzystaæ.
Dobrze by³oby wiedzieæ, gdzie on teraz jest.
Przywi¹zaliœmy go do torów kolejowych, uwolni³ siê.
Paliliœmy go ¿ywcem, wyszed³ z tego ca³o.
Dziœ opuszczamy Dereka Harrisona do wody,
¿eby zobaczyæ, czy po raz kolejny uda mu siê oszukaæ œmieræ.
Dobry wieczór. Witam w "Wielkich ucieczkach".
Nazywam siê David Frost.
W porz¹dku, ciêcie.
Dziêkujê.
W ka¿dym interesie musisz znaæ granice wytrzyma³oœci swoich przeciwników.
By to osi¹gn¹æ, mo¿esz zadzwoniæ do nich
póŸno w nocy albo w weekend.
Jeœli odbior¹, wtedy wiesz, ¿e s¹ zdesperowani.
I od tego momentu masz nad nimi przewagê.
Halo?
/Pan Frost? /Mówi Irving Lazar.
Kto?
Swifty Lazar. Reprezentujê prezydenta Nixona.
Która godzina?
/Z³a pora?
Nie. Ale¿ sk¹d¿e.
Dzwoniê w sprawie pañskiej proœby o wywiad.
Chcia³em powiedzieæ, ¿e rozwa¿yliœmy j¹,
i mój klient nie jest temu przeciwny.
Naprawdê? To wspania³e wieœci!
Za³atwi³em 500,000 dolarów.
To dobrze?
Panie prezydencie, to pó³ miliona dolarów za wywiad w wiadomoœciach.
To bezprecedensowe.
Tak? W czym wiêc tkwi haczyk?
/Z Frostem? W niczym. /To bêdzie poca³unek z jêzyczkiem.
Ten goœæ bêdzie nam tak wdziêczny,
bêdzie ca³y wieczór rzucaæ pi³eczkê
i zap³aci za ten przywilej pó³ miliona dolarów.
S¹dzisz, ¿e wyci¹gn¹³byœ 550?
Dosta³em 6.
- David, jak mog³eœ to zrobiæ? - Co?
600,000 dolarów. To fortuna.
200 z góry.
Nie martw siê o pieni¹dze.
Mój Bo¿e. Wiêkszoœæ Amerykanów chcia³aby go widzieæ w wiêzieniu.
A ty robisz z niego bogacza.
Na dodatek przelicytowa³eœ ich, przez co stali siê naszymi wrogami.
Po prostu zazdroszcz¹.
Ju¿ s³ychaæ g³osy o dziennikarskim przep³acaniu.
A jeœli sieæ jest przeciwko tobie,
syndykalizacja bêdzie bardzo utrudniona.
Nie ma syndykalizacji, nie ma przedsprzeda¿y.
Nie ma przedsprzeda¿y, nie ma reklam.
Nie ma reklam, nie ma dochodów.
A teraz najwa¿niejsze: po co to? Nie potrzebujesz tego.
Twoja kariera ma siê œwietnie.
Bêdziesz musia³ wa³êsaæ siê miêdzy trzema kontynentami.
To zaszkodzi innym twoim programom.
Czy to prawda, ¿e Kana³ 9 w Australii
chce, ¿ebyœ zrobi³ dla nich kolejny cykl programów?
- Tak. - Londyn te¿?
Tak, ale to bêdzie tylko Londyn i Australia.
- A to by³oby... - Co?
Nie zrozumia³byœ, John.
Nigdy nie bra³eœ udzia³u w programie w Nowym Jorku,
a tego nie da siê opisaæ.
Sukces w Ameryce jest inny ni¿ gdziekolwiek na œwiecie.
I ta pustka, kiedy ju¿ minie.
Wreszcie ta obrzydliwa myœl, ¿e mo¿e ju¿ nigdy nie wróciæ.
W Nowym Jorku jest taka restauracja, "U Sardi'ego".
Zwyk³y œmiertelnik nie dostanie tam stolika.
John, ja siê tam sto³owa³em!
By³bym o wiele szczêœliwszy,
gdybyœ zaznajomi³ mnie z pomys³em,
jaki masz na ten wywiad.
Przepraszam, panie Frost.
S³ysza³em, ¿e pan tu bêdzie.
- Móg³by pan? - Oczywiœcie.
Ale nie. Zamiast tego us³ysza³em o facecie, robi¹cym to dla nag³ówków
albo miejsca przy najlepszym stoliku.
To czyni mnie nieco nerwowym.
A ty siê tak piêknie denerwujesz, John.
"Czeœæ, dobry wieczór, witajcie."
Ja wcale tak nie mówiê.
Witam, panie Frost.
Szampana?
Nie, dziêkujê.
Nie lubi pani szampana?
Nie w samolocie.
S³usznie, jest okropnie odwodniony.
Sztuczka polega na tym, ¿eby mieæ szklankê wody do popicia.
Tak jak Wiedeñczycy serwuj¹ kawê.
No có¿, nigdy nie by³am w Wiedniu.
Na pewno by siê pani spodoba³.
Jest jak Pary¿... bez Francuzów.
Jak pani na imiê?
Caroline.
David.
Tak, wiem. David Frost.
"Czeœæ, dobry wieczór, witajcie."
Niedawno s³ysza³am w radiu wywiad z tob¹.
Udziela³eœ go ze swojego Rolls-Royce'a.
Bentley'a.
Przez telefon.
Mówili, ¿e by³eœ osob¹,
która definiowa³a czasy, w jakich ¿yjemy.
Naprawdê?
Ty i Vidal Sassoon.
Powiedzieli, ¿e to, co czyni³o ciê wyj¹tkowym,
to fakt, i¿ osi¹gn¹³eœ wielk¹ s³awê,
nie posiadaj¹c ¿adnych szczególnych talentów.
To mi³o z ich strony.
I ¿e du¿o podró¿ujesz.
To akurat prawda.
Dlaczego?
Lubiê byæ w ruchu.
Dlaczego?
Uwa¿am, ¿e to ciekawsze ni¿ w nim nie byæ.
Masz bardzo smutne oczy.
Naprawdê?
Czy ktoœ ci to ju¿ mówi³?
Nie.
Czy jesteœ smutn¹ osob¹?
Mo¿e porozmawiajmy o tobie.
Oczywiœcie. Czujesz siê pewniej, zadaj¹c pytania.
Masz ca³kowit¹ racjê.
/Tu mówi kapitan.
/Zapewne zauwa¿yli pañstwo,
/¿e rozpoczynamy podejœcie /do l¹dowania w Los Angeles.
/Proszê wróciæ na swoje miejsca /i zapi¹æ pasy.
/Wkrótce wyl¹dujemy. /Dziêkujê.
A ty? Dok¹d siê udajesz?
Na spotkanie z Richardem Nixonem.
Powa¿nie?
Podobno ma niesamowicie wielk¹ g³owê,
ale te¿ bardzo seksowny g³os.
Gdzie on teraz jest?
Li¿e rany w jakiejœ podziemnej jaskini?
W³aœciwie nie. Mieszka w eleganckiej willi na pla¿y,
w Kalifornii.
Naprawdê? Richard Nixon w willi na pla¿y?
Jakie¿ to niestosowne.
Te¿ mo¿esz jechaæ, jeœli chcesz.
Na spotkanie z Nixonem?
Dlaczego nie?
Jesteœ pewien?
Bardzo bym chcia³a.
/Przygotowaæ siê do l¹dowania.
Z samego rana ka¿ê sekretarce do ciebie zadzwoniæ
i przys³aæ po ciebie samochód z telefonem.
Zrobi³ tak. Pieni¹dze nie graj¹ roli.
Wszystko b³yszcz¹ce i ze z³ota.
Przynajmniej na zewn¹trz.
/Oczywiœcie wtedy nie wiedzia³am, /¿e w miêdzyczasie,
/odwiedzi³ wszystkie znacz¹ce sieci,
/próbuj¹c zainteresowaæ je /tymi wywiadami.
Przykro mi, David, ale nasza polityka
nie przewiduje p³acenia za wywiady w wiadomoœciach.
Uwielbiamy to, co robisz.
Ten program z Guinnessem?
Œwietny. Jesteœ zabawnym goœciem.
Ale taki wywiad?
Chcesz, ¿ebyœmy zap³acili brytyjskiemu gospodarzowi talk show
za wywiad z amerykañskim prezydentem,
na dodatek bez ¿adnej redakcyjnej kontroli?
To dosyæ innowacyjne podejœcie, nieprawda¿?
Wiem, ¿e jesteœ bardzo zajêty.
Nie bêdê ciê d³u¿ej zatrzymywa³.
Dziêkujê za wizytê.
Musimy siê jeszcze kiedyœ spotkaæ.
Dziêkujê bardzo za poœwiêcony czas.
Powodzenia, David.
Nikomu o tym nie powiedzia³...
/nawet mnie. /To mog³oby dla niego oznaczaæ...
/przyznanie siê do pora¿ki. /A David nigdy nie przegrywa³.
/Proszê bardzo.
/Widzisz. /Nie musisz nic robiæ.
Có¿.
Jednak siê pan zdecydowa³.
Tak, dziêkujê.
Mi³o pana poznaæ, panie Frost.
Pana równie¿.
Pozwoli pan, ¿e przedstawiê: Caroline Cushing.
Panno Cushing.
Witam. Ma pan piêkny dom.
Naprawdê. Bardzo romantyczny.
Dziêkujê.
To mój producent, John Birt.
- Mi³o mi. - Witam.
To jest pan Lazar, a to Jack Brennan.
Panno Cushing, ma pani ochotê pozwiedzaæ?
Rozprostowaæ nogi po d³ugiej podró¿y?
Bardzo chêtnie. Dziêkujê.
WejdŸcie. To mój gabinet.
Tu w³aœnie odby³em spotkanie na szczycie z Bre¿niewem.
Bre¿niew siedzia³ tam, Gromyko tam, a Dobrynin tam.
Rozmawialiœmy bite 9 godzin.
Pamiêtam, ¿e dla upamiêtnienia naszego spotkania,
mieliœmy Lincolna, robionego na specjalne zamówienie.
Ciemnoniebieski, deska z drewna wiœniowego, skórzana tapicerka.
Wsiedliœmy do œrodka, ¿eby zrobiæ pami¹tkowe zdjêcie,
a nastêpne, co pamiêtam, to jak on naciska na gaz.
Pierwsza zasada ¿ycia politycznego brzmi:
Nigdy nie pozwalaj prezydentowi siadaæ za kierownic¹.
My nie przywykliœmy do robienia czegokolwiek samodzielnie.
Robi¹ to za nas inni.
A Pierwszy Sekretarz, Jezu. Sposób w jaki nadepn¹³ na gaz...
Przypuszczam, ¿e ostatnim pojazdem, jakim jeŸdzi³,
by³ traktor na jakiejœ ukraiñskiej plantacji ziemniaków.
Przejecha³ przez krawê¿niki,
potem przez progi zwalniaj¹ce.
Objecha³ dwa razy dooko³a posiad³oœci.
W koñcu wyl¹dowaliœmy w odleg³ym punkcie wybrze¿a,
wychodz¹cym prosto w morze.
Wy³¹czy³ silnik i przez dwie godziny
rozprawia³ na swój ulubiony temat: walcownie stali.
Powiedzia³: "Panie prezydencie, wiêkszoœæ polityków
prze¿y³a jak¹œ tragediê w swojej m³odoœci. "
Odpowiedzia³em mu, ¿e dwóch moich braci zmar³o na gruŸlicê.
On musia³ patrzeæ jak jego ojciec umiera na raka, którego nabawi³ siê w stalowni.
By³ smutnym cz³owiekiem i wspania³ym adwersarzem.
Nie chcia³bym byæ rosyjskim przywódc¹.
Oni nigdy nie wiedz¹, czy ktoœ ich nie nagrywa.
To by chyba by³o na tyle.
Do zobaczenia w marcu. Czekam z niecierpliwoœci¹.
Dziêkujê, panie prezydencie. Ja równie¿.
Wie pan, to zabawne,
¿e nigdy dot¹d nie wyzwano mnie na pojedynek.
Bo chyba tym w³aœnie to jest.
No có¿, niezupe³nie.
Oczywiœcie, ¿e tak jest.
I mnie siê to podoba.
Wszystkie chwyty dozwolone, co? Wszystkie chwyty dozwolone.
Panie Frost, nadal jest jeszcze ma³a kwestia...
Ale¿ oczywiœcie.
Proszê o wybaczenie.
W³aœnie. 200,000 dolarów.
Mam nadziejê, ¿e nie pochodz¹ z pañskiej kieszeni.
Proszê mi wierzyæ, chcia³bym mieæ tak g³êbokie kieszenie.
Mam wystawiæ na...?
Irving Paul Lazar.
Richard M. Nixon.
Proszê bardzo.
Uœmiech.
Proszê. Mo¿e to pani powiesiæ w swoim mieszkaniu w Nowym Jorku,
¿eby pani liberalni przyjaciele mogli tego u¿yæ jako tarczy do lotek.
W³aœciwie w tej chwili mieszkam w Monte Carlo.
Naprawdê?
Tak. Do widzenia, panie prezydencie.
Niech pan pos³ucha mojej rady.
Powinien pan poœlubiæ tê kobietê.
Tak. Urocza, prawda?
Wa¿niejszy jest fakt, ¿e pochodzi z Monaco.
Tam nie ma podatków.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Za³o¿ê siê, ¿e zauwa¿y³eœ.
Co takiego?
Te pieni¹dze pochodzi³y od niego.
Nie móg³ spojrzeæ mi w oczy.
No có¿, s³ysza³em, ¿e sieci tego nie kupuj¹.
Co za tym idzie, agencje reklamowe nie chc¹ o tym s³yszeæ.
Istnieje wiêc spora szansa, ¿e to w ogóle nie dojdzie do skutku.
Powa¿nie? Czyli, ¿e to spotkanie mog³o kosztowaæ go 200,000 dolarów?
Zgadza siê.
Gdybym wiedzia³, poczêstowa³bym go przynajmniej herbat¹.
Zwróci³eœ uwagê na jego buty?
Nie.
W³oskie. Bez sznurowade³. Co o tym s¹dzisz?
Moi ludzie próbowali mnie przekonaæ, ¿ebym takie nosi³.
S¹dzê, ¿e mê¿czyzna powinien nosiæ buty sznurowane.
Tak s¹dzisz?
Dla mnie osobiœcie, te w³oskie buty wygl¹daj¹ jak damskie.
S³uszna uwaga.
/Przykro mi, David, /ale odpowiedŸ brzmi: nie.
/Spróbuj na to spojrzeæ /z naszego punktu widzenia.
/Dlaczego amerykañska sieæ /mia³aby zatrudniæ autsajdera,
kogoœ, komu nawet jego w³asny program zdjêto z anteny?
Przykro mi, ¿e tak pan to widzi.
Moim zdaniem pope³nia pan powa¿ny b³¹d.
NBC.
Skoñczy³y nam siê sieci. Wszystkie odmówi³y.
W takim razie to koniec.
Przykro mi, David.
Nie tak szybko.
Gdzie siê podzia³ twój duch walki?
Pomys³ jest taki, ¿e op³acamy program
i syndykujemy go sami, z pominiêciem sieci.
/Tylko pomyœl, /stworzymy w³asn¹ sieæ na ca³¹ noc.
- Czeœæ, Bob. /- Jak ci siê to podoba?
WejdŸ. David w³aœnie dzwoni.
/Nie, nikt tego jeszcze nie robi³.
To prze³omowa rzecz.
Przemyœl to, dobrze? I oddzwoñ.
David, poznaj Jima Restona i Boba Zelnicka,
naszych potencjalnych sekundantów.
Jestem zaszczycony.
WejdŸcie. Rozgoœæcie siê.
Bob od 10 lat jest korespondentem
waszyngtoñskiej stacji radiowej.
Od nowego roku przechodzi do ABC.
To g³ównie dlatego, Davidzie,
¿e w radiu marnowa³a siê moja aparycja idola.
Jim jest wyk³adowc¹ na Uniwersytecie Karoliny Pó³nocnej
i pisze ksi¹¿kê o oszustwach, korupcji,
paranoi i nadu¿yciach Richarda Nixona.
Drug¹ na ten temat.
Czwart¹.
Cieszê siê, ¿e mam was na pok³adzie.
Zanim siê ostatecznie zdecydujê, chcia³bym us³yszeæ,
co masz zamiar osi¹gn¹æ tym wywiadem.
Co mam zamiar osi¹gn¹æ?
W³aœnie.
Jim, zakontraktowa³em 12 dni nagraniowych.
To prawie 30 godzin
z najbardziej kontrowersyjnym i przykuwaj¹cym uwagê
politykiem naszych czasów.
Czy to nie wystarczy?
Dla mnie, nie.
Pos³uchaj, poœwiêcam rok mojego ¿ycia. Opuszczam moj¹ rodzinê,
¿eby pracowaæ nad spraw¹, która znaczy wiêcej
ni¿ mo¿esz to sobie wyobraziæ.
Myœl, ¿e mogê to robiæ,
i nie osi¹gn¹æ za³o¿onego celu,
jest dla mnie nie do przyjêcia.
Nie. W porz¹dku.
A có¿ takiego chcesz osi¹gn¹æ?
Chcê procesu Richarda Nixona, którego nigdy nie mia³.
Bêdziemy mu zadawaæ trudne pytania.
Trudne pytania...
Za jego kadencji zginê³o 21 tysiêcy Amerykanów
i milion mieszkañców Indochin.
Unikn¹³ wiêzienia tylko dziêki u³askawieniu Forda.
Tak, ale napastowanie go w nieprzemyœlany sposób,
no wiesz, zak³adaj¹c, ¿e okropny z niego goœæ,
czy to nie przynios³oby mu wiêcej sympatii?
Wiesz co...
W tej chwili to niemo¿liwe,
¿eby odczuwaæ jak¹kolwiek sympatiê do Richarda Nixona.
Zlekcewa¿y³ prezydenturê
i zostawi³ w traumie kraj, który go wybra³.
Naród amerykañski potrzebuje jedynie jego skazania.
Integralnoœæ naszego systemu politycznego,
demokracji samej w sobie, ca³kowicie od tego zale¿y.
A jeœli w przysz³oœci, ludzie spojrz¹ wstecz
i powiedz¹, ¿e w³aœnie w tym wywiadzie
Richard Nixon oczyœci³ w³asne imiê,
bêdzie to najgorsza ze wszystkich zbrodni.
Wiedzia³eœ, ¿e Mike Wallace wzi¹³ ciê na tapetê?
I ¿e w barach przy Kapitolu i Georgetown
ca³y ten projekt uwa¿any jest za ¿art?
Daj spokój, Jim.
Dziêki za informacjê, Jim.
Mo¿esz daæ nam chwilkê?
- Jesteœ niewiarygodny. - Przepraszam, Bob.
Wiesz, Jim, sporo dla ciebie ryzykowa³em.
Niektórym z nas zale¿y na tej robocie.
Mnie te¿ zale¿y, o ile bêdzie wykonana jak trzeba.
Sk¹d wiesz, ¿e tak nie bêdzie?
Ten M³ody Lord Fauntleroy?
Sympatia dla Richarda Nixona?
Co do.. On pieprzy jakieœ g³upoty!
Sk¹d wiesz?
Mike Wallace robi o tym materia³?
NajwyraŸniej.
Dlaczego mi nie powiedzia³eœ?
To nieistotne.
Jak chce to zrobiæ? "Gospodarz brytyjskiego talk show,
dobry na aktorki, ale ju¿ nie tak dobry na wymiguj¹cego siê prezydenta. "
Owszem, taki jest ogólny zarys.
No tak.
Trudno nie wyczuæ w tym lekkiej zniewagi.
Bob to z pewnoœci¹ profesjonalista.
Co zrobimy z Restonem?
Ten facet to idiota. Jest przewra¿liwiony.
Odeœlij go.
- Uwa¿am, ¿e powinien zostaæ. - Dlaczego?
Podoba mi siê jego pasja.
Bêdzie nas doprowadza³ do sza³u.
Mo¿liwe, ale czasem takie wytr¹canie z równowagi
to dobra rzecz, podobno.
Zostaje.
Zaj¹³em miejsce przy stoliku obok pani Mao.
Jednym z wyzwañ, jakie niesie za sob¹ ¿ywot prezydenta,
jest bezustanny udzia³ w przyjêciach, spotkaniach towarzyskich, bankietach.
Ci, którzy mnie znaj¹, mog¹ zaœwiadczyæ,
¿e towarzyskie pogaduszki nie s¹ moj¹ mocn¹ stron¹.
Szczególnie w jêzyku mandaryñskim.
Wiêc pani Mao i ja, no wiecie, gapiliœmy siê tylko na siebie.
A po drugiej stronie stolika, pani Nixon i przewodnicz¹cy Mao we w³asnej osobie,
równie¿ siê na siebie gapili.
A nieco dalej, doktor Kissinger
i ich Minister Spraw Zagranicznych...
Chyba ju¿ macie pe³en obraz sytuacji.
Nie zniosê tego, Jack!
Ograniczenie prezydentury do serii banalnych anegdotek.
Czujê siê jak ma³pka w cyrku!
S¹dzi³em, ¿e wyrazi³em siê jasno!
Mia³o nie byæ ¿adnych pytañ o Watergate, do cholery!
Jak tylko przychodzi czas na pytania,
ka¿dy z tych sukinsynów chce us³yszeæ o Watergate.
Jakbym nie mia³ ¿adnych innych osi¹gniêæ.
Bêdzie mia³ pan szansê o nich mówiæ
wczeœniej ni¿ pan myœli.
Tak? Niby jak?
Frostowi siê uda³o. Dosta³ pieni¹dze.
S³ucham?
Z tego co wiem wiêkszoœæ po¿yczy³.
Poratowali go jego przyjaciele.
Najwa¿niejsze, ¿e zaczynamy krêciæ pod koniec marca.
Naprawdê? To wspaniale.
Ile czasu jest przeznaczone na Watergate?
25 procent. Tylko jeden 90-minutowy odcinek.
A o czym bêd¹ trzy pozosta³e?
Sprawy krajowe, polityka zagraniczna,
i Nixon-cz³owiek.
"Nixon-cz³owiek"?
Jako przeciwieñstwo czego? Nixona-konia?
Przypuszczam, ¿e to jakiœ kawa³ek biograficzny.
Ju¿ to widzê. Ojciec, który mnie zaniedbywa³, zmarli bracia.
B³agam.
Jednak patrz¹c na ca³okszta³t, to chyba bêdzie dobre, nie?
Bêdzie fantastyczne, panie prezydencie.
Intelektualnie Frost nie dorasta panu do piêt.
To pan bêdzie dyktowa³ warunki, odbuduje pan swoj¹ reputacjê.
Jeœli dobrze pójdzie, jeœli ludzie to obejrz¹, zrewiduj¹ swoj¹ opiniê,
bêdzie móg³ pan wróciæ na wschód wczeœniej ni¿ pan siê spodziewa.
- Tak s¹dzisz? - Jestem tego pewien.
Dobrze by³oby wróciæ w centrum wydarzeñ.
Wiesz?
Nadal mam w sobie ten g³ód, Jack.
Wszystko sprowadza siê do Watergate, co?
Nie musi siê pan o nic martwiæ.
Nie s¹dzê, ¿eby wynik³y jakieœ rewelacje.
Ta sprawa by³a ju¿ wa³kowana milion razy.
Nikt na pana nic nie znalaz³.
Mimo wszystko minê³o sporo czasu,
od moich ostatnich oficjalnych wyjaœnieñ.
Muszê siê wzi¹æ do roboty.
Wiesz, czego warto by siê dowiedzieæ?
Jak¹ on ma strategiê.
Gdzie on siê zatrzyma³?
Chyba w hotelu Beverly Hilton.
Beverly Hilton, powiadasz.
Gdzieœ mia³em zapisane numery
kilku goœci, których mo¿na by tam pos³aæ.
Kubañczycy szkoleni przez CIA.
Jezu, Jack, to by³ ¿art.
Tak jest.
/Tydzieñ póŸniej /po¿egnaliœmy nasze rodziny,
/wsiedliœmy do samolotu /i wprowadziliœmy siê do Beverly Hilton.
/Tam w³aœnie rozpoczêliœmy /nasze poszukiwania
/i przygotowania do wywiadu.
Jak to bywa w takich sprawach,
kwestiê bezpieczeñstwa potraktowaliœmy bardzo powa¿nie.
/27 stycznia, 1977 roku. /55 dni do wywiadów.
/Od pierwszego dnia, wszystkie dokumenty /trzymaliœmy w zamkniêtym sejfie.
Z kim Mike robi³ wywiad? Z Haldemanem?
- Z Haldemanem. - Z Haldeman i Ehrlichmanem.
Niemcy zawsze mi siê mylili.
Nie mogê siê w tym po³apaæ.
Jakie stanowisko Haldeman... Witaj, kochanie.
Wielotygodniow¹ pracê podzieliliœmy na trzy sekcje.
Birt zaj¹³ siê Wietnamem, Bob - polityk¹ wewnêtrzn¹ i zagraniczn¹,
a ja wzi¹³em Watergate i nadu¿ycia w³adzy.
/Co do Davida... /Tak naprawdê rzadko go widywaliœmy.
/A co z Planem Hustona?
To jakby zal¹¿ek brudnych sztuczek.
Zasadniczo, to próba ich zalegalizowania.
Dlatego David musi to jakoœ uj¹æ w pytaniu.
Pods³uchiwanie studentów.
/Wyœledzili pieni¹dze, które otrzyma³.
Otwieranie poczty.
Co z tymi pods³uchami?
Ilu ludzi pods³uchiwa³?
Za³o¿y³ pods³uch 17 osobom.
Siedemnastu?
Wliczaj¹c w to w³asnego brata.
Ale wiecie co? Nie mo¿emy go spytaæ o brata,
bo miêdzy nami, gdyby Donald Nixon by³ moim bratem,
te¿ za³o¿y³bym mu pods³uch.
No dobra, mamy wiêc kradzie¿ z w³amaniem.
Mamy pods³uchy, spisek w celu popierania prostytucji.
Czyli Liddy, zgadza siê?
Prezent od Nate'a i Ala,
najlepsze frykasy.
Bêdziemy potrzebowaæ serwetek. Lepiej weŸmy serwetki.
Jak sformu³ujemy pytanie o Kambod¿ê,
o jej nielegalnym bombardowaniu?
Mo¿e tak:
"Jak dalece mo¿na wykorzystaæ przywilej w³adzy,
zanim stanie siê dzia³aniem niedemokratycznym? "
Przy tym pytaniu powinieneœ odwo³aæ siê do tego, ¿e jest Kwakrem.
"Co pan, jako Kwakier, myœli o unicestwianiu ca³ych populacji?"
Daj spokój. Naprawdê chc¹ wykupiæ czas antenowy?
Dadz¹ nam pieni¹dze?
Na ile s¹ powa¿ni?
Musisz tym tak pokierowaæ, ¿eby wyszed³ na antydemokratê.
Nie bez powodu nazywaj¹ go: Podstêpny Dick [Kutas].
Poniewa¿ o nim pisa³em i obserwowa³em Nixona od lat,
odgrywa³em jego postaæ w naszych próbach.
/Ch³opaki zadawali mi pytanie,
/a ja próbowa³em przewidzieæ, /jaka mo¿e byæ jego odpowiedŸ.
No dobrze, system nagrywaj¹cy w Bia³ym Domu.
Nasz rz¹d nie jest pierwszym, który takiego systemu u¿ywa.
U¿ywano ich za Lyndona Johnsona. Za Kennedy'ego równie¿.
Plan Hustona. Pods³uchy i rzekome nadu¿ycia w³adzy.
Do waszej wiadomoœci, inne rz¹dy posz³y o wiele dalej.
Tak dla zabawy: pañski bliski przyjaciel, Jack Kennedy.
Ten goœæ pieprzy³ wszystko, co siê rusza³o,
sfa³szowa³ wybory i wpakowa³ nas do Wietnamu.
A naród amerykañski go za to uwielbia!
Podczas gdy ja, Richard Milhous Nixon,
s³u¿y³em im w pocie czo³a, a oni mnie znienawidzili!
Patrzcie, patrzcie. Nawet teraz siê pocê.
Psiakrew!
A Kennedy jest tak cholernie przystojny i niebieskooki!
Otoczony kobietami!
Pieprzy³ wszystko, co siê rusza³o i w ogóle.
Raz spróbowa³ gry w warcaby.
Ten biedny, ma³y kutas nigdy ju¿ nie by³ taki sam!
Panowie, wreszcie mamy przyjaciela w amerykañskiej prasie.
Jack Anderson pisze w "The Washington Post",
"Kiedy Richard Nixon zasi¹dzie przed telewizyjnymi kamerami
do swojego pierwszego wywiadu od kiedy opuœci³ Bia³y Dom,
zostanie przes³uchany, jakby sta³ na miejscu dla œwiadka.
Frost zatrudni³ trzech pierwszorzêdnych badaczy,
by pomogli mu w poszukiwaniach.
To oczywiste, ¿e s³awny dziennikarz telewizyjny bêdzie wali³ prosto z mostu. "
"Pierwszorzêdnych badaczy"?
Czy mogê byæ Pierwszorzêdnym Numer 1?
A ja Pierwszorzêdnym Pierwszorzêdnym?
David, mo¿emy pogadaæ przez chwilê?
Kiedy robi³em badania do ostatniej ksi¹¿ki,
zyska³em niemal pewnoœæ, ¿e Colson...
znasz Charlesa Colsona, jego najmroczniejszego poplecznika?
- Colson, jasne. - Colson spotka³ siê z Nixonem
gdzieœ oko³o 23 czerwca,
ale nie mog³em ustaliæ dok³adnej daty,
a co za tym idzie, zapisu tej rozmowy.
Ale gdybyœ da³ mi tydzieñ w Bibliotece S¹du Federalnego...
Tydzieñ? Nie mo¿emy ciê straciæ na tak d³ugo, Jim.
To naprawdê mocna rzecz, Dave.
Móg³bym ci jakoœ pomóc?
Jeœli chcemy w tych wywiadach przygwoŸdziæ Nixona,
bêdziemy musieli zastawiæ pu³apkê.
Musimy wzi¹æ go z zaskoczenia.
Nie martw siê, Jim. Dorwiemy go tak czy inaczej.
Zaczekaj chwilkê. David, to Jack Brennan.
Jest trochê zdenerwowany.
Odbiorê tam.
Ju¿ odbiera.
- Jack. /- Watergate.
Tak, Jack?
Nasi prawnicy chc¹ ustaliæ znaczenie tego s³owa.
S¹dzê, ¿e to du¿y hotel
i kompleks biurowy w Waszyngtonie, Jack.
/Dobrze wiesz, o czym mówiê.
/Do wywiadów.
Proponujemy, ¿eby "Watergate"
by³o synonimem wszystkiego, co z³e.
Poczekaj chwilkê.
Zatem wszystkie inne zarzuty przeciw niemu,
Brookings Institute,
Zwi¹zek Hydraulików, Lista Wrogów...
Chcecie to podci¹gn¹æ pod Watergate?
Zgadza siê.
To absurd i oczywiste naruszenie warunków naszej umowy.
No dobrze. Jak wiêc definiujesz Watergate?
Tak, jak siê sprawy maj¹.
W³amanie do Watergate 17 czerwca,
próby jego zatuszowania, a potem œledztwo.
Œwietnie. W takim razie umowa odwo³ana.
Œwietnie. W takim razie spodziewajcie siê pozwu
na jakieœ 20 milionów dolarów,
za wyrz¹dzone szkody i utracone zarobki.
Warunki kontraktu jasno okreœlaj¹,
¿e sprawa Watergate nie mo¿e zaj¹æ wiêcej ni¿ 25% czasu antenowego.
Tak, ale nigdzie nie jest napisane, ¿e przez pozosta³e 75% czasu
bêdzie móg³ glêdziæ i zgrywaæ prezydenta.
"Glêdziæ"? Jezu Chryste. Gdzie twój szacunek?
Pamiêtaj z kim tam rozmawiasz.
Wiesz równie dobrze jak ja, ¿e 60% jego poczynañ by³o s³usznych,
a w 30% móg³ siê myliæ, choæ dzia³a³ wtedy w dobrej wierze.
Owszem. Jednak nadal pozostaje 10%,
kiedy robi³ Ÿle i dobrze o tym wiedzia³.
Cholerni dziennikarze. Jesteœcie z siebie tacy dumni.
Gwarantujê ci, ¿e jeœli spróbujesz ruszyæ te 60%,
zrujnujê ciê, choæbym mia³ na to poœwiêciæ resztê mojego ¿ycia.
Kutas.
No proszê. Wygl¹dasz cudownie.
Dobranoc, ksi¹¿êta.
- Czeœæ. - Pa.
Do zobaczenia rano.
Dlaczego smoking?
David musi wzi¹æ udzia³ w premierze filmu.
Co? W noc poprzedzaj¹c¹ nagranie?
Co to za film?
"Pantofelek i ró¿a".
Film o Kopciuszku?
Tak. David jest jego producentem.
Nie s¹dzisz, ¿e dla naszego wywiadu by³oby lepiej,
gdyby by³ wypoczêty i skupi³ siê na swojej pracy?
Bez obaw.
David jest wykonawc¹ najwy¿szego kalibru.
Wielkrotnie znajdowa³ siê w sytuacjach stresowych.
Kiedy bêdzie trzeba, da sobie radê. W porz¹dku?
Co on powiedzia³? Czy on powiedzia³: "wykonawca"?
- Tak. - Takiego okreœlenia u¿y³?
Tak. Powiedzia³: "wykonawca".
Nie "dziennikarz" czy "prowadz¹cy"?
Nie. Powiedzia³: "wykonawca".
Tak z ciekawoœci, gdzie teraz jesteœ? Mentalnie?
Wyobra¿am sobie kurz, ciemnoœæ,
agoniê i niewyobra¿aln¹ samotnoœæ pustyni,
na któr¹ zostajê zes³any,
przez moich kolegów, polityków z Waszyngtonu.
Jeœli tylko nadarzy siê okazja, niech pan mówi o polityce zagranicznej,
o Mao, o Chruszczowie.
Po prostu mówiæ prosto z mostu!
O polityce zagranicznej mo¿e pan mówiæ ca³ymi dniami.
Nie zgadzam siê, ¿e anegdota o Mao jest czerstwa.
Przepraszam. Powinien pan coœ zobaczyæ.
- Ludzie uwielbiaj¹ tê historyjkê. - Mo¿e wykorzystamy j¹ w ksi¹¿ce?
/- David. /- Panie Frost.
/David, niektórzy sugerowali,
/¿e nie nadajesz siê do tego,
/¿e bêdziesz dla prezydenta zbyt miêkki.
/Co zrobisz, kiedy zacznie siê migaæ?
/Powtarzam to ju¿ do znudzenia.
/Powtórzê raz jeszcze: /nie spodziewam siê,
/¿eby mia³ takie nastawienie.
/Liczê na jego wybuch szczeroœci.
/"Wybuch szczeroœci"?
/Od Richarda Nixona?
/S¹dzisz, ¿e tak w³aœnie bêdzie?
/Nie. Pomyœla³em tylko, /¿e to okreœlenie siê wam spodoba.
/A co z pieniêdzmi?
Dziwny z niego goœæ.
Zaczyna³ jako komik.
Powa¿nie?
Prawie poœlubi³ Diahann Carroll.
Kogo?
Piosenkarkê.
Czy ona nie jest czarna?
Owszem, proszê pana.
Wszystko jest w aktach Frosta, które skompletowaliœmy
jako czêœæ naszych przygotowañ.
No dobrze. Wracajmy do pracy.
/To jest fakt, a to fikcja.
/Teraz chodzi wiêc o "Pantofelek i ró¿ê".
/To rewelacyjny film.
/Mam nadziejê, ¿e wszyscy /go obejrzycie i...
/Wywiad, dzieñ pierwszy. /23 marca, 1977 roku.
Nie powinienem by³ zamawiaæ tej kawy.
Po prostu nie powinieneœ piæ.
- Powodzenia. - Dziêkujê.
Bêdê o tobie myœleæ.
Dick. Zaczekaj.
Do waszej wiadomoœci, zaczynam od pomys³u Johna.
"Dlaczego nie spali³ pan taœm?"
Kurwa, nie.
Bo¿e, proszê, nie! Nie mo¿esz.
David, nie mo¿esz tego zrobiæ. To by³aby katastrofa.
Nie mo¿emy mówiæ o Watergate wczeœniej ni¿ jest to ustalone.
Jaki jest sens tego kontraktu
i ustaleñ czasowych co do poruszanych tematów,
jeœli od razu zamierzasz je zignorowaæ?
Bo to wojna, czy¿ nie? Walka na no¿e.
To mi siê podoba. Trzeba mieæ jaja.
Da nam to strategiczn¹ przewagê.
To szalenie ryzykowne.
Mo¿e zerwaæ umowê
i nic na to nie poradzimy.
Co gorsza, mo¿e ciê pozwaæ!
Niestety nie mogliœmy nagrywaæ w Casa Pacifica,
z powodu zak³óceñ radiowych Stra¿y Przybrze¿nej,
wyl¹dowaliœmy wiêc w doœæ skromnym domu Smithów,
którego w³aœcicielem by³ lokalny, republikañski biznesmen.
Tutaj!
Panie Frost, proszê tu spojrzeæ.
Tutaj, proszê pana!
- No to zaczynamy. - Proszê cofn¹æ siê na chodnik.
Tylko kilka pytañ, proszê.
Tutaj, panie Frost.
David!
Witam.
Przepraszam.
Nixon, twoje rêce splamione s¹ krwi¹!
K³amca!
Przyjecha³ prezydent!
Panie prezydencie!
Jak siê pan czuje, panie prezydencie?
Rodzina Smithów prosi³a, ¿eby meble wróci³y na swoje miejsce.
Tobie te¿ o tym mówili?
Wszystkich tu wkurzaj¹.
Napisa³em o nim cztery ksi¹¿ki,
ale teraz po raz pierwszy widzê go na ¿ywo.
Jest wy¿szy ni¿ s¹dzi³em i opalony.
Móg³by chocia¿ gorzej wygl¹daæ.
Uœciœniesz mu d³oñ?
Czy uœcisnê mu...
Jaja sobie robisz?
Po tym wszystkim co ten kutas zrobi³ temu krajowi? Nie podam mu rêki.
Panowie.
Przedstawiam Boba Zelnicka, mojego redaktora.
Witam.
Witam, panie prezydencie.
Oraz Jima Restona, jednego z moich badaczy.
Mi³o pana poznaæ, panie Reston.
Panie prezydencie.
Przepraszam. Poka¿ê panu pokój.
To by³o druzgoc¹ce, mia¿d¿¹ce.
Po tym ju¿ siê chyba nigdy nie pozbiera.
Odpieprz siê.
Umieszczê was tam, panowie.
To pokój dla goœci.
Prezydent bêdzie na wielkim ekranie.
Bufet jest tam.
Utrzymujcie j¹ w tej temperaturze, dobrze?
Panie prezydencie?
Tak?
Zanim zaczniemy chcia³bym powiedzieæ,
i¿ wszyscy jesteœmy zachwyceni powrotem do zdrowia pani Nixon.
Dziêkujê. To prawda.
Czuje siê ju¿ o wiele lepiej.
W³aœnie zabiera siê za odpisywanie na te wszystkie listy.
Z naszej zaœ strony
chcia³bym powiedzieæ jak bardzo nam mi³o,
¿e doprowadzi³ pan do tego wszystkiego.
Dziêkujê.
O ile wiem, wymaga³o to sporo wysi³ku.
No có¿...
Ile to kosztowa³o?
Nie powinienem pytaæ? Niech pan da spokój.
Tak tylko miêdzy nami.
No dobrze. Dwa miliony.
Dwa miliony? Jezu. Nie zdawa³em sobie sprawy, ¿e krêcimy "Ben-Hura".
Ale proszê mi powiedzieæ.
Wszystko ju¿ pan uregulowa³?
Niezupe³nie. Ale uregulujê.
Wszyscy byli tak mili, ¿e odroczyli sp³atê.
No, nie wszyscy.
David, zacznê od ujêcia z tob¹.
Przepraszam.
Chcia³bym tu po³o¿yæ chusteczkê, jeœli mo¿na.
Czy jest poza kadrem?
Jest w porz¹dku, panie prezydencie.
W kontrakcie ujêliœmy, jak mi siê zdaje,
¿e po ka¿dym pytaniu
mogê wytrzeæ górn¹ wargê, zanim na nie odpowiem.
Czego oczywiœcie nie poka¿e pan w ostatecznym monta¿u.
Zapewne jest pan œwiadom mojego problemu z poceniem siê.
Ma pan na myœli telewizyjn¹ debatê z Jackiem Kennedym w 1960 roku?
Podobno pot na mojej górne wardze kosztowa³ mnie wtedy prezydenturê.
Ludzie s³uchaj¹cy jej w radiu uwa¿ali, ¿e j¹ wygra³em.
Ale telewizja i te jej zbli¿enia
nadaj¹ wszystkiemu innego znaczenia.
Teraz wiêc nalegali, bym wzi¹³ chusteczkê
i wydepilowa³ brwi.
Uwaga, pozosta³a minuta.
- Depilowa³ pan swoje? - Nie.
Oczywiœcie, ¿e nie.
- Ma pan delikatn¹ skórê. - Tak.
Ma pan niebieskie oczy. Zapewne nie mia³ pan problemów z poceniem siê.
Nic mi o nich nie wiadomo.
Jest pan urodzon¹ telewizyjn¹ twarz¹.
Przygotowaæ siê. Krêcimy za 30 sekund.
Na miejsca.
Te buty.
S¹ w³oskie, prawda?
Moje buty? Tak mi siê wydaje.
To ciekawe.
Nie s¹dzi pan, ¿e s¹ objawem zniewieœcienia?
Nie.
Przypuszczam, ¿e ludziom pañskiego pokroju
takie rzeczy uchodz¹ p³azem.
Manolo, mo¿esz sprawdziæ mój ko³nierzyk?
David, kamera numer dwa,
za 4,3,2... Wchodzisz, David.
Panie prezydencie. Podczas tych wywiadów bêdziemy omawiaæ
ca³¹ gamê tematów, bêdziemy dyskutowaæ nad mnóstwem szczegó³ów,
ale chcia³bym zacz¹æ pytaniem
zupe³nie wyrwanym z kontekstu.
Pytaniem, które nurtuje wszystkich Amerykanów,
a tak¿e innych ludzi na ca³ym œwiecie.
Dlaczego nie spali³ pan tych taœm?
Sukinsyn.
No có¿, panie Frost, jestem zaskoczony pañskim pytaniem.
Przecie¿, jak s¹dzê, zawarliœmy umowê,
¿e tematem Watergate zajmiemy siê w ostatniej sesji nagraniowej.
Ale jeœli widzowie rzeczywiœcie przyk³adaj¹ do tego tak wielk¹ wagê,
powinienem chyba pokrótce na nie odpowiedzieæ.
Prawdopodobnie niewielu ludzi zdaje sobie sprawê,
¿e system nagrywaj¹cy w Bia³ym Domu
za³o¿ony zosta³ przez mojego poprzednika, prezydenta Johnsona,
czêœciowo by unikn¹æ koniecznoœci wzywania sekretarki na ka¿de spotkanie,
a czêœciowo po to, by utrwaliæ na taœmie,
ka¿d¹ ustn¹ umowê,
bez wzglêdu na to, czy by³a przemyœlana, czy wziêta z sufitu.
Wprowadzaj¹c siê do Bia³ego Domu,
pocz¹tkowo nalega³em na zdemontowanie systemu.
Nie podoba³a mi siê sama idea, ale by³y prezydent,
prezydent Johnson, wielokrotnie powtarza³,
¿e usuniêcie systemu by³oby szaleñstwem.
Uwa¿a³ go za najlepszy œrodek...
/W boksie zawsze jest taka chwila,
/widaæ to po twarzy pretendenta.
To moment, kiedy po raz pierwszy poczuje
si³ê uderzenia mistrza.
Dopada go wtedy obrzydliwa myœl,
¿e wszystkie te miesi¹ce nakrêcania siê,
psychologicznego motywowania, od samego pocz¹tku by³y u³ud¹.
To w³aœnie mo¿na by³o dostrzec na twarzy Frosta.
Jeœli nie zdawa³ sobie sprawy z kim ma do czynienia
zanim ten wywiad siê rozpocz¹³, to z pewnoœci¹
zrozumia³ to ju¿ w po³owie pierwszej odpowiedzi prezydenta.
Powinien pan wiedzieæ, ¿e najlepsze rady
prawie zawsze wyg³asza siê poufnie.
A skoro taœmy s¹ ogólnie dostêpne,
ludzie niechêtnie wyra¿aj¹ swoje opinie,
zw³aszcza poufne, w Bia³ym Domu.
Spada prawdopodobieñstwo, ¿e tak¹ opiniê wyg³osz¹. Efekt jest taki,
¿e cierpi na tym ca³y system polityczny,
a co za tym idzie, ca³y kraj.
To by by³o na tyle, jeœli chodzi o otwarcie "z jajami".
Zatem kiedy dok³adnie zdecydowa³ pan...
W jakim momencie wiedzia³ pan, ¿e musi zrezygnowaæ?
Dobre. To jest dobre.
Pamiêtam to dok³adnie. To by³ 23 lipca.
Zaraz po tym, kiedy Po³udniowi Demokraci,
którzy byli przeciwni oskar¿eniu,
zostali uciszeni przez Przewodnicz¹cego Kongresu.
Tej nocy powiedzia³em Alowi Haigowi, "To jest to. Tak upada prezydentura."
I oczywiœcie Al, jak to Al,
próbowa³ mnie od tego odwieœæ.
/A wiceprezydent Ford, /nie zapominajmy o tym,
¿e w³aœnie on najwiêcej zyska³by na mojej rezygnacji,
by³ absolutnie spokojny i przekonany,
¿e zdobêdziemy wiêkszoœæ w g³osowaniu.
John, musimy coœ zrobiæ.
Musimy to popchn¹æ.
To desperacja, John. Zrób coœ.
23 minuty na jedno pytanie?
Dobra, zróbmy przerwê.
Zmieñmy taœmy.
Koniec nagrania.
Przepraszam, panowie.
Musimy zrobiæ przerwê. Zmiana taœm.
W porz¹dku. I jak by³o? Ma pan to, czego chcia³?
Jest rewelacyjnie.
To dobrze.
Proszê mi wybaczyæ na minutkê.
Ale¿ oczywiœcie. Proszê siê nie spieszyæ.
Co ty wyprawiasz, David? Musisz przerwaæ to jego paplanie.
Wszystko gra. To tylko wymiana uprzejmoœci.
Ta sesja ma trwaæ dwie godziny.
Marnujesz czas i wartoœciowy materia³, jasne?
Moment, w którym zdecydowa³ siê na rezygnacjê,
powinniœmy byli to poci¹gn¹æ.
Mam przerzuciæ na Wietnam?
Nie. Musimy coœ wyci¹gn¹æ
odnoœnie dnia rezygnacji, dobra?
To by³ upokorzony Nixon, totalny wrak. Na kolanach?
Modl¹cy siê z Kissingerem? Mo¿esz mu tym zabiæ æwieka.
I jak? Dobrze by³o?
Idealnie.
Nie zabrzmia³o zbyt arogancko czy egoistycznie?
Absolutnie nie. Brzmia³ pan jak opanowany, sprawiedliwy m¹¿ stanu.
To dobrze.
Proszê pod¹¿aæ tym tropem.
D³ugie wypowiedzi. Kontrola obszaru.
Nie pozwoliæ mu siê wtr¹caæ.
Jasne, rozumiem.
Gotowe. Krêcimy.
Kamera numer trzy za 4,3,2...
Czytaj¹c sprawozdania z tych ostatnich dni,
mo¿na zauwa¿yæ, ¿e najbardziej emocjonalnym dla pana momentem
by³o spotkanie z Henrym Kissingerem.
Czy by³a to najbardziej uczuciowa chwila pañskiej kariery?
/Tak.
W tamtej chwili rzeczywiœcie móg³bym tak twierdziæ.
Tylko ¿e, sam pan rozumie, trudno jest wybraæ
najbardziej emocjonalny moment w ¿yciu,
poniewa¿ ka¿dy jest inny.
/Pamiêtam dzieñ, /w którym zmar³ Eisenhower.
Na mi³oœæ bosk¹.
/Pamiêtam te¿ dzieñ, w którym prowadzi³em /moj¹ strasz¹ córkê, Triciê, do koœcio³a.
I dzieñ przes³uchañ,
kiedy Julie, moja m³odsza córka, przysz³a do mojego gabinetu,
rzuci³a mi siê na szyjê i poca³owa³a mnie. P³aka³a, wie pan?
A ona bardzo rzadko p³aka³a.
/Powiedzia³a, "Tatusiu, jesteœ /najwspanialszym cz³owiekiem na œwiecie."
"Tatusiu, jesteœ najwspanialszym cz³owiekiem na œwiecie"?
"Cokolwiek byœ nie robi³, ja bêdê ciê wspieraæ."
"Musisz zacisn¹æ zêby i walczyæ dalej."
To jest piêkne.
Siedzieliœmy z Kissingerem w Salonie Lincolna
i zaczêliœmy wspominaæ
o wielkich decyzjach, w których mieliœmy swój udzia³.
To by³y Chiny, Zwi¹zek Radziecki,
porozumienie pokojowe w Wietnamie.
/Powiem panu coœ, /czego jeszcze nikomu nie mówi³em.
Zawsze, kiedy musia³em podj¹æ trudn¹ decyzjê...
Przypominam, ¿e siedzieliœmy wtedy w Salonie Lincolna.
Przychodzi³em do tego pokoju, ¿eby siê pomodliæ.
"Henry, ja jestem Kwakrem. Ty jesteœ ¯ydem.
¯aden z nas nie jest szczególnie ortodoksyjny,
ale s¹dzê, ¿e obaj, na swój w³asny sposób,
posiadamy g³êbok¹ wra¿liwoœæ religijn¹.
Czy nie masz nic przeciwko, ¿ebyœmy przez chwilê pomodlili siê w ciszy? "
Tak wiêc uklêknêliœmy. Klêczeliœmy przed sto³em,
przy którym Lincoln podpisa³ Proklamacjê Emancypacji.
Po kilku chwilach równoczeœnie wstaliœmy i Henry powiedzia³...
- Czy... - Przepraszam.
Jakiœ problem?
Min¹³ czas.
To ju¿ ponad dwie godziny.
Naprawdê? Tak szybko?
No có¿, panie prezydencie, nasz czas min¹³.
O rany, wielka szkoda.
Wie pan, zaczyna³em siê w³aœnie rozkrêcaæ.
Byliœcie œwietni, obydwaj.
Bêdzie z tego wspania³y materia³.
Trochê to zabawne,
bo spodziewa³em siê pytañ o Wietnam.
Byliœmy na nie przygotowani, prawda, Jack?
Tak, ja równie¿.
Przypuszczam, ¿e daliœmy siê ponieœæ wspomnieniom.
Istotnie.
A zatem pojutrze o 10:00, tak?
Zgadza siê.
Bêdê czeka³ z niecierpliwoœci¹. Do zobaczenia.
Nie musicie nic mówiæ.
I co mu powiesz?
Powiem mu, ¿e musi siê zaanga¿owaæ.
Musi coœ zrobiæ, ¿eby siê zamkn¹³.
David, mamy zasadnicze problemy w podejœciu, które...
Bez obaw, Bob. Pracujê nad tym.
Mo¿emy wykorzystaæ Kissingera.
Tak, ale nie powinniœmy z tym zwlekaæ...
Ja te¿ jestem rozczarowany.
Ale czy mo¿emy siê jeszcze wstrzymaæ od kondolencji?
Nie chcê bagatelizowaæ, ale muszê wróciæ do LA
na spotkanie z ludŸmi z Weed Eater.
Dziêkujê wszystkim! Œwietna robota!
- Marv, Lloyd, wspania³y dzieñ. - Na razie, David.
Do zobaczenia. Z Bogiem!
Co to jest ten Weed Eater, do diab³a?
To producent urz¹dzeñ ogrodniczych.
Jeden z naszych sponsorów.
A co z firm¹ Xerox?
Co z General Motors czy IBM?
Przypuszczam, ¿e nie wszystkie przelewy dotar³y.
Mamy jeszcze Alpo.
¯arcie dla psów?
Zaraz, John. Ale my ju¿ nagrywamy.
Jesteœmy wiêc blisko? Bardzo blisko?
Powinniœcie o to spytaæ Davida.
Jesteœmy blisko, John?
Przypuszczam, ¿e jakieœ 30%.
Tyle zosta³o, czy tyle sprzedaliœmy?
Powtarzam, powinniœcie o to spytaæ...
Sprzedaliœmy, 30% sprzedaliœmy.
Jezu...
S¹dzi³em, ¿e mamy pe³ne zabezpieczenie finansowe.
Bo tak by³o. Ale to zawsze zale¿ne jest od reklam,
a nikt nie przewidzia³, ¿e a¿ tyle firm zrezygnuje.
Dlaczego zrezygnowali? Na jakiej podstawie?
Wiarygodnoœæ przedsiêwziêcia. A na jakiej innej podstawie bazuj¹ reklamy?
Pos³uchajcie, rozumiem wasze obawy.
Ale proszê was, byœcie nie naciskali Davida przez kilka kolejnych dni,
bior¹c pod uwagê fakt, pod jak¹ presj¹ siê teraz znajduje.
Tak naprawdê, w tej chwili on p³aci za wszystko z w³asnej kieszeni.
W grê wchodzi tu wiêc nie tylko jego reputacja.
A my nie p³acimy?
/Ostatnim razem wygl¹da³eœ /na przekonanego.
/Nie rozumiem, /sk¹d ta nag³a zmiana nastawienia?
No dobrze, to szaleñstwo. To Richard Nixon.
Te wywiady ogl¹daæ bêd¹ ludzie po trzydziestce.
Jimmy! Tak. To znowu ja, wracam jak przys³owiowy z³y szel¹g.
S³uchaj, nienawidzê tego robiæ,
i wiem, ¿e zrobi³eœ wiêcej ni¿ od ciebie oczekiwa³em,
ale chcê, ¿ebyœ poszpera³ trochê g³êbiej.
Mam z tym nie lada trudnoœci.
/Wywiad, dzieñ drugi. /25 marca, 1977 roku.
Mia³em okazjê przejrzeæ wczorajsze nagrania.
I?
Szczerze? O wiele za miêkkie, David.
No dalej, dowal mi, John. Przywal mi porz¹dnie.
Pos³uchaj. Mówiê powa¿nie.
Musisz siê postaraæ, ¿eby nie czu³ siê tak swobodnie.
Mo¿esz zacz¹æ od patrzenia mu w oczy. Musisz wiêcej atakowaæ.
Jeœli zacznie paplaæ,
wskocz z innym pytaniem.
Nie stosuj uogólnieñ.
B¹dŸ precyzyjny.
I przede wszystkim, nie pozwól mu wyg³aszaæ tych 23-minutowych kazañ.
- No tak. - I trzymaj dystans
przed samym nagraniem.
Bawi³ siê tob¹ wczoraj.
Wszystkie te bzdety o Ben-Hurze i k³opotach z zebraniem funduszy.
To s¹ psychologiczne gierki. Nie anga¿uj siê w nie.
Nigdy nie zapominaj, ¿e to ty jesteœ tam prowadz¹cym.
Jasne.
Wielki Inkwizytor!
Nie. Jedynie pañski przyjaŸnie nastawiony powiernik.
Wszystko w porz¹dku. To tylko ¿arówka.
W³aœnie po to mam przy sobie tylu ludzi z Tajnych S³u¿b.
Nie ma siê czym przejmowaæ.
Jako prezydent, przywyk³em do takich rzeczy.
Ed, musimy to jak najszybciej wymieniæ.
Proszê siê skupiæ.
No dobra, wracamy. Zaczynamy na mój znak.
Przygotowaæ siê. 30 sekund do nagrania.
Na miejsca.
Mia³ pan wczoraj udany wieczór?
Tak, dziêkujê.
Jakieœ ma³e cudzo³óstwo?
David, kamera numer 2, za 4...
3... 2...
Panie prezydencie, obejmuj¹c stanowisko obiecywa³ pan pokój,
ale ledwie wprowadzi³ siê pan do Bia³ego Domu,
wzros³o zaanga¿owanie w Wietnamie, a wojna przed³u¿y³a siê,
nios¹c katastrofalne skutki.
Czy nie czuje pan, ¿e zdradzi³ pan swoich wyborców?
Có¿, nie ja wywo³a³em wojnê w Wietnamie.
Otrzyma³em j¹ w spadku.
/- Dla mnie wygl¹da³o to... - Wtr¹æ siê.
...jakby powód naszej interwencji
nie zosta³ w³aœciwie przez Amerykanów zrozumiany.
Wygl¹da³o, jakby nie zdawali sobie sprawy,
jak wa¿n¹ by³o to prób¹ dla amerykañskiej wiarygodnoœci.
Ca³y œwiat obserwowa³,
czy mamy charakter, by przejrzeæ to na wylot.
Mog³em siê wycofaæ. Mog³em to zrobiæ.
Mog³em zwaliæ winê na moich poprzedników.
Mog³em wczeœniej wycofaæ naszych ¿o³nierzy z Wietnamu.
Dodatkowo wygra³bym pewnie
jak¹œ skandynawsk¹ nagrodê pokojow¹.
Ale ja wierzy³em w sprawê.
A czasem, w³asne przekonania wymuszaj¹ wybór trudniejszej drogi.
Mo¿na by nawet rzec, ¿e by³em ostatni¹ ofiar¹ wojny w Wietnamie.
Jasne, powiedz to tym, którym urwa³o nogi.
No dalej, David, Kambod¿a.
A Kambod¿a? Inwazja, któr¹ wszyscy panu odradzali.
Wywiad CIA i Pentagonu wskazywa³ pewn¹ pora¿kê.
Dlaczego wiêc pan to zrobi³?
No có¿, przede wszystkim,
rezultatem naszej inwazji na Kambod¿ê, by³a konfiskata 22,000 karabinów,
15 milionów sztuk amunicji, 150,000 rakiet, moŸdzierze.
To wszystko nale¿a³o do Wietnamu Pó³nocnego,
i gdybyœmy tego nie zrobili, zosta³oby u¿yte
przeciwko amerykañskim ¿o³nierzom.
Ale jako g³ówne uzasadnienie tej interwencji
poda³ pan przypuszczalne istnienie
"kwatery g³ównej komunistycznej operacji wojskowej w Po³udniowym Wietnamie",
swego rodzaju "bambusowego Pentagonu", który, jak wiadomo, w ogóle nie istnia³.
- Nie, nie. Chwileczkê... - A wysy³aj¹c...
A wysy³aj¹c nad ten kraj naloty dywanowe B-52,
zmiataj¹ce z powierzchni ziemi obszary zamieszka³e przez ludnoœæ cywiln¹,
stworzy³ pan radyka³ów z ludzi niegdyœ spokojnych,
jednocz¹c ich w antyamerykañskim nastawieniu,
i tworz¹c potwora w postaci Czerwonych Khmerów,
co doprowadzi³o do wojny domowej i ludobójstwa.
Tak, dobrze. O to chodzi.
Dobrze, puœæ magnetowid.
Puœæcie taœmê.
Z pewnoœci¹ zgodzi siê pan,
¿e to doœæ poruszaj¹ce obrazy.
Polityka Stanów nigdy nie mia³a na celu zabijania ludzi. Tak robi³ wróg.
Wcale nie sugerujê...
I jeœli pyta mnie pan,
czy ¿a³ujê ofiar po obu stronach, to tak, oczywiœcie, ¿e ¿a³ujê.
Coœ panu powiem. To mo¿e z³amaæ ka¿dego.
No dobrze, ale kiedy staje pan twarz¹ w twarz...
Ale kiedy tylko dopada³y mnie w¹tpliwoœci,
przypomina³em sobie pewnego budowlañca z Filadelfii,
który podszed³ do mnie
i powiedzia³, "Mam tylko jedno zastrze¿enie co do tej sprawy z Kambod¿¹.
Gdybyœcie weszli tam wczeœniej,
mo¿e skonfiskowalibyœcie broñ,
od której trzy miesi¹ce temu zgin¹³ mój ch³opak. "
Pyta mnie pan, czy ¿a³ujê inwazji na Kambod¿ê?
Nie! Nie ¿a³ujê. I wie pan co?
Szkoda, ¿e nie zrobi³em tego wczeœniej i ostrzej.
Za³atwiony!
To by³o przera¿aj¹ce. A on by³ taki pewny siebie.
Co powie pan na temat Watergate?
Wybaczcie, wszystko zosta³o ju¿ powiedziane.
Lepiej?
Owszem. Niew¹tpliwie by³o lepiej.
Co nastêpne?
Polityka zagraniczna.
Œwietnie. Zwi¹zek Radziecki, Chiny, sprawy wielkiego kalibru.
I co z tego?
Jeœli wiêc za³atwi go tak jak z Wietnamem,
wyobraŸ sobie do jakiej rangi wyci¹gnie swoje prawdziwe osi¹gniêcia.
To nie bêdzie mi³e.
Jego odpowiedŸ ros³a, jak erekcja cz³onka.
Ogl¹danie tego by³o katorg¹.
Wtedy zadzwoni³ do mnie Chruszczow, b³agaj¹c o interwencjê.
Nigdy nie by³ w dobrych stosunkach z Mao
i wiedzia³, ¿e Przewodnicz¹cy
bêdzie rozmawia³ tylko ze mn¹.
By³em jedynym, któremu Mao by³ w stanie zaufaæ, jak mê¿czyzna mê¿czyŸnie.
Gdy David próbowa³ go przycisn¹æ,
Nixon po prostu go mia¿d¿y³.
Jaka znowu rewolucja, David?
Pozwoli³eœ, ¿eby Richard Nixon og³osi³,
¿e kraj by³ w stanie rewolucji?
Jakby protestuj¹cy prowadzili regularne bitwy z policj¹?
Ja pamiêtam to inaczej.
Pamiêtam, ¿e by³y to protesty pokojowe i ca³kowicie legalne,
przeciwko wojnie w Wietnamie!
- Tak w³aœnie to pamiêtam. - Wy³¹czcie muzykê.
W efekcie pods³uchiwanie studentów i w³amania do domów dziennikarzy
wydawa³y siê pod koniec ca³kiem uzasadnion¹ reakcj¹.
Przykro mi, ¿e tak to widzicie,
ale ja po prostu nie podzielam waszej opinii.
A konkretnie której?
Szczerze mówi¹c, ¿adnej!
Dzisiejszy dzieñ uwa¿am za ogromny postêp.
Odbi³o ci?
Pozwól, ¿e powiem ci, jak Ÿle dzisiaj by³o.
Po skoñczonym nagraniu, pods³ucha³em dwóch cz³onków ekipy mówi¹cych,
¿e nigdy na niego nie g³osowali,
ale gdyby dziœ startowa³ w wyborach, ich g³osy mia³by w kieszeni.
Sprawiasz, ¿e wygl¹da po prezydencku, na mi³oœæ bosk¹!
I zapomnij o b³ahostkach, David.
Kogo obchodzi czy Nixon zabra³ ze sob¹ ³ó¿ko z Bia³ego Domu do Europy
- podczas swojej podró¿y? - Mnie obchodzi!
To kompletnie nieistotne!
To tylko banalna anegdota, która ma odwróciæ uwagê gospodarza...
Kogo?
No œmia³o. Powiedz to.
Chcia³eœ powiedzieæ, "gospodarza talk show"?
Tak. W³aœnie tak.
No dobra, pos³uchajcie. Nie ma sensu, ¿ebym odpowiada³ na wasze zarzuty.
Szczerze mówi¹c, nie podzielam waszego pesymizmu, ani paniki.
A to œmieszne samobiczowanie,
moim zdaniem dzia³a jedynie przygnêbiaj¹co.
Nie!
I grozi zawaleniem ca³ego przedsiêwziêcia.
Jeœli któryœ z was uwa¿a, ¿e poniesiemy klêskê,
niech lepiej od razu odejdzie,
bo mo¿e zaraziæ swoj¹ postaw¹ innych.
Nikt?
No tak.
Dobrze.
Zamiast wiêc k³óciæ siê w hotelu przez nastêpne piêæ dni, sugerujê,
by ka¿dy z nas osobno spêdzi³ Wielkanoc.
Ale zanim siê rozjedziemy, Caroline i ja chcielibyœmy
zaprosiæ was na ma³e œwiêtowanie przy kolacji
w nowym lokalu Patricka Terraila.
Œwiêtowanie? Œwiêtowanie czego, David?
Faktu, ¿e dostaniemy pracê w Burger Kingu?
- Có¿ takiego œwiêtujemy? - Moje urodziny, Bob!
Chcia³bym œwiêtowaæ moje urodziny w gronie kilku przyjació³.
Patrz, czy to Neil Diamond?
A czy to nie Sammy Cahn?
David, s³ysza³eœ to?
Jezu, to Hugh Hefner.
O mój Bo¿e.
Tak s¹dzê. Z Michaelem Yorkiem.
A to musz¹ byæ króliczki.
To króliczki? Prawdziwe króliczki?
David, to ¿e do tego doprowadzi³eœ, to nadzwyczajne osi¹gniêcie.
Nikt inny by tego nie zrobi³.
A te wywiady bêd¹ s³u¿yæ przysz³ym generacjom
naukowców i politologów.
A¿ tak Ÿle?
David!
Patrick.
Có¿ za odœwiêtna atmosfera. Nie wstawajcie, proszê.
Jak rozumiem, wywiady posz³y dobrze?
Nawet lepiej, proszê pani. Mia¿d¿¹ce zwyciêstwo.
Pan prezydent prowadzi 11:0.
Naprawdê?
No có¿, to wspaniale.
Tak siê cieszê, ¿e wszystko idzie zgodnie z planem.
Rozumiem.
Nie mo¿emy nic na to poradziæ?
Naprawdê?
Dziêkujê, ¿e da³eœ mi znaæ.
To prawda. Odrzucili australijski program.
O nie, Davidzie.
Stwierdzili, ¿e powinienem zdecydowaæ o swoich priorytetach.
Mój producent boi siê, ¿e z londyñskim programem stanie siê to samo.
Postawi³em wszystko, co mia³em,
a nadal nie mam gwarancji, ¿e to kiedykolwiek ujrzy œwiat³o dzienne.
Co ja zrobi³em? Co ja sobie myœla³em? Dlaczego nikt mnie nie powstrzyma³?
Powinni mnie byli powstrzymaæ si³¹!
Nie, nie, nie.
Nie musimy dziœ nigdzie wychodziæ. Mo¿e zostaniemy w pokoju?
Zejdê na dó³ i przyniosê coœ do jedzenia.
Stek czy ryba?
David?
Nie martw siê. Zadzwoniê z restauracji.
Dla mnie weŸ cheeseburgera.
/Brzmi smakowicie. /Kiedyœ uwielbia³em cheeseburgery,
/ale doktor Lundgren /zabroni³ mi ich.
/Zamiast tego zaleci³ mi /serek ziarnisty i ananasy.
Nazywa³ to hawajskimi burgerami,
ale w ogóle nie smakowa³y jak burgery.
/Mia³y smak styropianu.
Mam nadziejê, ¿e nie przeszkadzam.
Nie.
/To przecie¿ pi¹tkowa noc.
Zapewne ma pan tam kogoœ do wspólnej zabawy.
Nie mam.
To co pan tam robi?
/Przystojny, m³ody cz³owiek,
taki k¹sek, samotny w pi¹tkow¹ noc?
Skoro koniecznie chce pan wiedzieæ, przygotowujê siê do naszej ostatniej sesji.
Do tej najwa¿niejszej, ostatniej sesji.
/- Tak. - Watergate.
/Przypuszczam ¿e to, /jak rozegra pan Watergate,
zadecyduje o sukcesie lub pora¿ce wywiadów.
Czy powinienem zacz¹æ siê denerwowaæ?
No có¿, zamierzam wytoczyæ najciê¿sze dzia³a.
Bardzo s³usznie. Wszystkie chwyty dozwolone.
Wie pan, to dziwne.
Siedzieliœmy twarz¹ w twarz,
rozmawialiœmy godzinami, wydawa³o siê, ¿e ca³ymi dniami,
a ja ledwie pana pozna³em.
Jedna z moich pracownic, jako czêœæ przygotowañ
do tego wywiadu, sporz¹dzi³a pañski profil.
Przykro mi to mówiæ, ale w³aœnie zabieram siê za jego lekturê.
Jest tu parê ciekawych rzeczy.
Metodystyczne wychowanie, skromna sytuacja finansowa,
a¿ tu nagle trafia pan na uniwersytet pe³en bogaczy i ludzi z wy¿szych sfer.
Co to by³o? Oxford?
Cambridge.
Czy te snoby te¿ patrzy³y na pana z góry?
/Oczywiœcie, ¿e tak. To nasza tragedia, prawda, panie Frost?
Bez wzglêdu na to, co osi¹gniemy, patrz¹ na nas z góry.
Nie bardzo wiem, o czym pan mówi.
Ale¿ wiesz.
Daj spokój. Niewa¿ne ile nagród zbierzesz,
ile ³amów poœwiêc¹ twojej osobie,
/albo jak¹ przewag¹ wygram w wyborach, /to ci¹gle za ma³o.
Ci¹gle czujemy siê maluczcy,
czujemy siê frajerami, bo nas do tego przyzwyczaili.
/Cwaniaki z koled¿u, szychy, dobrze urodzeni,
ludzie, o których szacunek zawsze zabiegaliœmy, pragnêliœmy go.
Czy¿ nie dlatego tak ciê¿ko harujemy? Walczymy o ka¿dy centymetr,
/wydrapuj¹c sobie drogê na szczyt /w tak krêpuj¹cy sposób?
Jeœli pozwolimy sobie na chwilê szczeroœci, jeœli prawdziwie siê zastanowimy,
jeœli choæby na chwilê wejrzymy /w to mroczne miejsce, które nazywamy dusz¹,
czy nie z tego w³aœnie powodu tu jesteœmy? Obydwaj?
Poszukujemy drogi do œwiat³a,
/do centrum zainteresowania, /do miejsca na podium.
Bo czujemy, jak nam siê ono wymyka.
Obaj byliœmy przeznaczeni do piachu.
Te snoby jasno okreœli³y nam miejsce, w którym skoñczymy.
Kurz zgrzytaj¹cy w zêbach.
Upokorzeni przez to, ¿e tak bardzo siê staraliœmy.
Do diab³a z tym!
Nie pozwolimy, by tak siê sta³o. ¯aden z nas.
Poka¿emy tym pêtakom.
Ud³awi¹ siê naszymi sukcesami,
nag³ówkami w gazetach, naszymi nagrodami, w³adz¹ i s³aw¹!
Wsadzimy je tym skurwysynom prosto w ich gard³a!
Czy¿ nie mam racji?
Owszem. Jednak tylko jeden z nas mo¿e wygraæ.
A tak.
Dlatego te¿ powinienem byæ twoim najbardziej zaciek³ym przeciwnikiem.
Powinienem ujawniæ wszystko, co na ciebie mam,
bo w samym centrum uwagi mo¿e b³yszczeæ tylko jeden z nas.
Dla tego drugiego bêdzie to pustynia,
gdzie nie bêdzie mia³ ¿adnego towarzystwa,
z wyj¹tkiem g³osów, ko³ataj¹cych siê w g³owie.
Mo¿e ci siê wydawaæ, ¿e za du¿o wypi³em.
/Wcale nie tak du¿o. /Jeden czy dwa drinki.
Ale mo¿esz mi wierzyæ,
kiedy nadejdzie ta chwila, bêdê skupiony i gotowy do walki.
Dobranoc, panie Frost.
/Dobranoc...
panie prezydencie.
Z serem czy bez? Przynios³am burgery.
David?
Muszê popracowaæ.
/Co za dupek to zrobi³?
/Jezu, czy to Liddy?
/Chyba jest stukniêty.
/Owszem.
/Chyba da³em mu zbyt du¿o swobody, co?
/Czy nie w tym w³aœnie problem?
/Pieprzyæ Gabinet i ca³¹ resztê.
/Ale doœæ ju¿ pierdolenia. /Od tej pory przychodz¹ z tym do mnie.
/Chcê, ¿eby jedna rzecz zosta³a zrobiona,
/i nie chcê s³uchaæ ¿adnych sprzeciwów.
/Chcê, byœ poleci³ swojemu /najbardziej zaufanemu cz³owiekowi
/w Biurze Imigracyjnym,
/¿eby przyjrzeli siê wszelkiej /dzia³alnoœci w "Los Angeles Times".
/Podkreœlam, wszelkiej. /Maj¹ te¿ wys³aæ agentów i sprawdziæ,
/czy nie naruszaj¹ tam prawa /o nielegalnej imigracji.
/- Jasne? /- Tak jest.
/Jeœli poruszysz tê sprawê, /wyp³ynie ca³a masa rzeczy,
/które w naszym odczuciu /mog¹ byæ bardzo szkodliwe.
/Lepiej nie ci¹gn¹æ tego dalej.
Halo?
/Jim, tu David.
Która jest godzina?
Jak d³ugo zostaniesz jeszcze w Waszyngtonie?
Do wtorku.
Wspaniale. Pamiêtasz, jak wspomnia³eœ
o wizycie w Bibliotece S¹du Federalnego?
Kochanie, mo¿esz sprawdziæ co u dziecka?
Chodzi o tê sprawê z Colsonem?
Próbowa³em rozjaœniæ sobie trochê obraz sytuacji.
/Pamiêtasz swoje przeczucie, /dotycz¹ce spotkania
/pomiêdzy Nixonem a Colsonem?
O czym myœlisz?
/Trzy dni póŸniej.
Dzieñ dobry.
I co?
Przepraszam.
Jest 8:30. Bob, widzia³eœ Davida?
Nie. Ani Frosta, ani Restona.
- Dzieñ dobry. - Dzieñ dobry. ChodŸmy.
Co jest grane?
Pierwszy raz siê spóŸnia.
Dzieñ dobry.
Panie prezydencie.
Panie Frost.
30 sekund do nagrania!
30 sekund. Na miejsca.
Jeœli dzisiejsza sesja bêdzie podobna do tego telefonu, powinna byæ wybuchowa.
Jakiego telefonu?
Do mojego pokoju hotelowego.
David, kamera numer 3, za 4,3,2...
Czy patrz¹c wstecz na ostatni rok pañskiej kadencji,
ma pan uczucie, ¿e utrudnia³ pracê wymiaru sprawiedliwoœci,
albo by³ czêœci¹ spisku, maj¹cego na celu takie dzia³ania?
Nie.
To ciekawe, ¿e u¿y³ pan terminu "utrudnianie pracy wymiarowi sprawiedliwoœci".
Zapewne nie czyta³ pan ustawy,
dotycz¹cej tego w³aœnie procederu.
Tak siê sk³ada, ¿e czyta³em.
A jednak? Zatem powinien pan wiedzieæ, ¿e nie dotyczy ona jedynie dzia³añ.
Wymagany jest równie¿ okreœlony motyw korupcyjny.
W tym przypadku nie mia³em takiego motywu.
Moje dzia³ania mieœci³y siê w interesie doktryny politycznej.
Tak czy inaczej, bezpoœrednie konsekwencje
pañskich dzia³añ mog³y byæ takie,
¿e dwóch ze skazanych w³amywaczy
mog³o unikn¹æ oskar¿enia.
Jak inaczej mo¿na to nazwaæ, jeœli nie tuszowaniem, czy utrudnianiem œledztwa?
S¹dzê, panie Frost, ¿e nagranie jasno pokazuje,
i¿ nie tylko nie utrudnia³em œledztwa,
ale aktywnie je u³atwia³em.
Kiedy Pat Gray z FBI zadzwoni³ do mnie 6 lipca,
powiedzia³em, "Pat, natychmiast bierz siê za dochodzenie."
Trudno to nazwaæ utrudnianiem œledztwa.
Mo¿liwe, ale przez dwa tygodnie poprzedzaj¹ce 6 lipca,
desperacko próbowa³ pan powstrzymaæ to œledztwo.
Nie, nie. Chwileczkê...
Utrudnianie œledztwa to utrudnianie œledztwa,
czy trwa przez minutê, czy przez piêæ.
I nie mo¿na broniæ siê mówi¹c, ¿e plan siê nie powiód³.
Jeœli spróbujê obrobiæ bank i mi siê nie uda, to ¿adne t³umaczenie.
Nadal pozostaje próba obrobienia banku.
Czy da mi pan na chwilê dojœæ do s³owa, panie Frost?
Nie ma absolutnie ¿adnych dowodów, jakobym...
Takich dowodów nie ma dlatego,
¿e 18 i pó³ minuty
rozmowy z Bobem Haldemanem z tego w³aœnie okresu
zosta³o tajemniczo skasowanych.
To by³o niefortunne niedopatrzenie.
A Bob Haldeman jest rygorystyczny i sumienny w sporz¹dzaniu notatek.
Ka¿dy mo¿e je przeczytaæ.
ZnaleŸliœmy coœ lepszego ni¿ jego notatki.
Rozmowê z Charlesem Colsonem,
która, jak s¹dzê, nigdy nie zosta³a opublikowana.
No to siê zaczê³o.
Mówi pan, ¿e nie by³a publikowana?
Nie, ale jeden z moich badaczy znalaz³ j¹ w Waszyngtonie,
gdzie równie¿ by³a ogólnodostêpna.
Zastanawiam siê, czy my widzieliœmy ten zapis.
Nawet wiêcej, panie prezydencie.
To pañskie w³asne s³owa.
Oficjalnie twierdzi³ pan, ¿e o w³amaniu dowiedzia³ siê 23 czerwca.
Tak.
Ale ten zapis rozmowy, która odby³a siê trzy dni wczeœniej
pokazuje jasno, ¿e to nieprawda.
Zwraca siê tu pan do Colsona, "Ca³e to œledztwo upadnie,
chyba, ¿e jeden z tej siódemki zacznie mówiæ.
W tym w³aœnie problem. "
To, co mieliœmy na myœli, mówi¹c
"jeden z tej siódemki zacznie mówiæ"...
PrzejdŸmy do pañskiej rozmowy z Johnem Deanem,
z 21 marca, nastêpnego roku.
Tylko w jednej transkrypcji, czarno na bia³ym stoi,
i to s¹ pañskie s³owa,
raz, "Mo¿esz zdobyæ milion dolarów i to w gotówce.
Wiem, jak mo¿na go zdobyæ. "
Dwa, "Przede wszystkim musisz kontrolowaæ Hunta."
Trzy, "Czy nie powinniœmy zaj¹æ siê spraw¹ Hunta?"
Cztery, "Zdob¹dŸ ten milion dolców.
Wydaje mi siê, ¿e to warte zachodu. "
Piêæ, "Nie s¹dzisz, ¿e powinieneœ coœ ruszyæ w sprawie Hunta?"
Szeœæ, "Najpierw za³atw problem z Huntem.
To musi zostaæ zrobione. " Siedem,"Pieni¹dze mog¹ byæ dorêczone.
Ehrlichman znajdzie sposób, by je dostarczyæ. "
Osiem, "Z Huntem nie mamy wyboru,
jak daæ 120 tys. czy ile tam trzeba. "
Dziewiêæ, "Chryste, daj wszystko, co mamy."
Mogê tak d³ugo. Jak dla mnie,
ktoœ, kto próbowa³by zatuszowaæ sprawê,
nie móg³by wyraziæ siê jaœniej ni¿ w ten sposób, prawda?
Pozwoli pan, ¿e panu przerwê,
bo robi pan tu coœ,
czego ja nie robi³em i nie zamierzam robiæ
przez ca³y ten program.
Rzuca pan cytaty wyrwane z kontekstu,
bez ³adu i sk³adu. Dodam jeszcze,
¿e uczestniczy³em w tych wywiadach
i nie mia³em przy sobie ¿adnych notatek.
To pañskie ¿ycie, panie prezydencie.
Utrzymywa³ pan,
¿e o niczym nie wiedzia³ a¿ do 21 marca.
Ale w lutym, pañski osobisty prawnik przyby³ do Waszyngtonu,
by rozpocz¹æ zbiórkê 219 tys. dolarów,
przeznaczonych na uciszenie w³amywaczy.
Naprawdê oczekuje pan, i¿ uwierzymy w to,
¿e nie mia³ pan o tym pojêcia?
¯adnego. Myœla³em, ze te pieni¹dze pos³u¿¹ celom humanitarnym.
Pomog¹ ludziom z nizin spo³ecznych uzyskaæ w³aœciw¹ obronê.
Pieni¹dze te by³y dostarczane przez budki telefoniczne
i na lotniska przez anonimowych ludzi w rêkawiczkach.
To nie jest normalny sposób wyp³aty adwokackiego honorarium, prawda?
Wypowiada³em siê ju¿ oficjalnie na temat tych poczynañ.
To by³a sprawa Haldemana i Ehrlichmana.
Ja o niczym nie wiedzia³em. No ju¿ dobrze!
Pan wysun¹³ wniosek.
Ja wyg³osi³em swoj¹ opiniê, idŸmy dalej.
Zajmijmy siê....
- O nie. Chwileczkê. - Nie chcê mówiæ o...
Skoro to Haldeman i Ehrlichman za to odpowiadali,
to dlaczego, kiedy siê pan póŸniej o tym dowiedzia³,
nie zadzwoni³ pan na policjê i nie kaza³ ich aresztowaæ?
Czy to nie by³o swego rodzaju tuszowanie sprawy?
Mo¿e i powinienem by³ tak zrobiæ.
Wezwaæ federalnych do mojego gabinetu
i powiedzieæ, "Hej, jest tu dwóch takich.
Zawleczcie ich na ³awê oskar¿onych,
zdejmijcie odciski palców, a potem zapuszkujcie. "
Nie jestem taki.
Ci ludzie, Haldeman, Ehrlichman, zna³em ich rodziny.
Zna³em ich od ma³ego.
Ale wie pan co? Polityczna presja,
bym pozwoli³ na ich rezygnacjê, by³a przyt³aczaj¹ca!
Wiêc to zrobi³em. Odci¹³em jedno ramiê,
potem odci¹³em drugie, a nie jestem dobrym rzeŸnikiem!
I zawsze sta³em na stanowisku, ¿e to, co robili,
to co wszyscy robiliœmy, nie by³o przestêpstwem.
Kiedy piastuje siê urz¹d,
trzeba robiæ wiele rzeczy, które nie zawsze,
w œciœle prawnym sensie, s¹ legalne, ale robi siê je,
bo tego wymaga nadrzêdny interes narodu!
Zaraz, ¿ebyœmy siê dobrze zrozumieli.
Naprawdê twierdzi pan, ¿e w pewnych sytuacjach,
prezydent mo¿e zdecydowaæ, ¿e le¿y to w interesie narodu
i zrobiæ coœ niezgodnego z prawem?
Twierdzê, ¿e jeœli prezydent tak zrobi, to nie jest to nielegalne.
S³ucham?
W to w³aœnie wierzê.
O mój Bo¿e.
Ale zdajê sobie sprawê, ¿e nikt inny tego pogl¹du nie podziela.
Czy zatem potwierdzi pan, ¿eby raz na zawsze
oczyœciæ atmosferê, ¿e w tamtej sprawie
bra³ pan udzia³ w tuszowaniu faktów
i z³ama³ pan prawo?
- O Bo¿e, mamy go. /- Ja...
Psiakrew!
Dobra, zróbcie przerwê.
Co jest, kurwa?
Ciêcie.
- S³ucham? - Wy³¹cz to.
Natychmiast to wy³¹cz.
/Nie ja o tym decydujê. /Musi pan porozmawiaæ z re¿yserem.
/- Jest na zewn¹trz. /- Dawaæ go tutaj.
/My tu krêcimy.
Co ty wyprawiasz, Jack? Przerwa?
Zmieñcie taœmy.
Co tu jest grane, Jack?
W³aœnie mia³ zamiar wybuchn¹æ, dobrze o tym wiesz.
Panowie, to krytyczny moment w jego ¿yciu.
Wiesz, ¿e mo¿emy ciê za to pozwaæ?
Umyœlnie sabotowa³eœ wywiad, Jack.
Siedzimy w tym razem. Na pewno znajdziemy jakieœ rozwi¹zanie.
Rozwi¹zanie? Co ty pieprzysz? To jest wywiad!
Bob, pozwól, ¿e ci przypomnê...
To pogwa³cenie umowy. Mo¿emy go pozwaæ.
Na mi³oœæ bosk¹, Jim. Mo¿e jeszcze dasz mu z tydzieñ?
Daj mu rok wolnego!
Za³atw mu jeszcze pierdolony masa¿!
Wyra¿aj siê, na litoœæ bosk¹.
I co zrobi³eœ? Rzuci³eœ rêcznik, Jack?
Zrobi³o ci siê mnie ¿al?
Po prostu mia³em odczucie,
¿e jeœli mia³ pan ochotê na jakieœ emocjonalne wyznania,
powinniœmy chwilê odetchn¹æ,
¿eby to przemyœleæ, omówiæ choæ w zarysie.
Chcia³em tylko uzmys³owiæ panu,
jak wa¿ny jest to moment,
i jak wiele powa¿nych konsekwencji
mog¹ nieœæ nieprzemyœlane, emocjonalne wyznania.
Wiem.
Ale ci¹gn¹æ to dalej, zaprzeczaj¹c wszystkiemu...
Doceniam twój gest.
To beznadziejna sytuacja.
Jack, krêcimy dalej?
No dobra, mia³ sporo czasu, ¿eby wymyœliæ
jak¹œ sprytn¹ historyjkê, b¹dŸ wiêc czujny.
Wszystko bêdzie dobrze. Trzymaj siê tego, na czym skoñczy³eœ.
Uwaga wszyscy, 30 sekund.
/Dziesiêæ sekund.
David? 4,3,2...
Panie prezydencie, rozmawialiœmy w³aœnie
o okresie pomiêdzy 21 marca a 30 kwietnia,
i o b³êdach jakie pan pope³ni³. Zastanawia³em siê,
czy wed³ug pana, "b³êdy" to w³aœciwe s³owo?
S³owo, dla wielu ludzi, zupe³nie nieadekwatne.
A jakie s³owo, wed³ug pana, by³oby w³aœciwe?
Mój Bo¿e.
No dobrze.
Skoro pan pyta, uwa¿am ¿e s¹ trzy rzeczy,
które ludzie chcieliby od pana us³yszeæ.
Po pierwsze, ¿e to by³o coœ wiêcej ni¿ b³êdy.
¯e by³y to wykroczenia.
I mo¿e nawet przestêpstwa.
Po drugie, ¿e "Nadu¿y³em w³adzy prezydenckiej".
I po trzecie, "Zgotowa³em narodowi amerykañskiemu
dwuletni okres niepotrzebnego bólu,
za co przepraszam. " Wiem, jakie to trudne...
dla ka¿dego, szczególnie dla pana,
ale s¹dzê, ¿e ludzie powinni to us³yszeæ.
I myœlê, ¿e jeœli pan tego nie powie,
bêdzie to pana drêczyæ do koñca ¿ycia.
No có¿, to prawda. Pope³ni³em b³êdy, straszliwe b³êdy,
b³êdy niegodne prezydenta,
takie, które nijak maj¹ siê do doskona³oœci,
o jakiej marzy³em jako m³ody ch³opiec.
Ale jeœli pan pamiêta, to by³ ciê¿ki okres.
Toczy³em wojnê na wielu frontach,
przeciwko stronniczym mediom, stronniczej Izbie Kongresu,
stronniczej Komisji Ervina.
Jednak przyznajê, ¿e by³y chwile,
kiedy nie dope³nia³em swojego obowi¹zku
i uwik³a³em siê w "tuszowanie", jak pan to nazwa³.
Wszystkich tych b³êdów bardzo g³êboko ¿a³ujê.
Nikt nie wie, jak to jest zrezygnowaæ z prezydentury.
Ale,
jeœli chce pan, bym w pokorze p³aszczy³ siê na pod³odze...
Nie! Nigdy!
Nadal twierdzê, ¿e by³y to b³êdy serca.
Nie by³y to b³êdy umys³u.
Ci¹gle jednak to moje b³êdy. Nie obwiniam za nie nikogo innego.
Sam to na siebie sprowadzi³em.
Da³em im do rêki miecz, a oni wbili go g³êboko
i przekrêcili z rozkosz¹.
Przypuszczam, ¿e gdybym by³ na ich miejscu, zrobi³bym to samo.
A obywatele Ameryki?
Zawiod³em ich.
Zawiod³em swoich przyjació³.
Zawiod³em... kraj.
A co najgorsze,
zawiod³em nasz system rz¹dów.
I marzenia tych wszystkich m³odych ludzi
wiarê, jak¹ powinni pok³adaæ w rz¹dzie,
a teraz myœl¹, "Pe³no tam korupcji", i tym podobne.
Tak.
Zawiod³em naród amerykañski
i bêdê musia³ dŸwigaæ to brzemiê
do koñca moich dni.
Moje ¿ycie polityczne jest skoñczone.
/Najwiêkszym grzechem, czy te¿ oszustwem telewizji,
jest to, ¿e upraszcza, ogranicza
/wielkie, z³o¿one idee, /spore przedzia³y czasu.
/Wielkie kariery zostaj¹ zredukowane /do jednego ujêcia.
Z pocz¹tku nie mog³em zrozumieæ,
dlaczego Bob Zelnick by³ w stanie euforii,
/jak to by³o po wywiadzie,
/albo dlaczego John Birt /by³ tak poruszony,
/¿e wskoczy³ nago do oceanu.
Tak by³o, zanim naprawdê zrozumia³em
/deprecjonuj¹c¹ moc /telewizyjnego zbli¿enia.
Bo tego ostatniego dnia David odniós³ sukces,
na krótk¹ chwilê uzyskuj¹c to,
czego ¿adnemu dziennikarzowi,
ani oskar¿ycielowi, ani s¹dowej komisji,
ani politycznym wrogom nie uda³o siê osi¹gn¹æ.
/Twarzy Richarda Nixona,
/w której widaæ by³o pustkê samotnoœci, /odrazê do samego siebie i pora¿kê.
/Reszta projektu z jej wpadkami /nie tylko mog³a zostaæ zapomniana,
/mog³a w ogóle przestaæ istnieæ.
/Kto by³ gór¹, panie prezydencie?
Czy to jamnik?
S³odziutki.
/Wywiady Frost-Nixon /odnios³y ogromny sukces.
S¹dzê, ¿e przyci¹gnê³y najliczniejsz¹ widowniê
w historii amerykañskiej telewizji.
/David by³ na ok³adkach /"Time'a" i "Newsweeka".
/Nawet zatwardzia³y zespó³ /akredytowanych dziennikarzy politycznych,
/zasypa³ Davida /wyrazami skruchy i gratulacjami.
David, chcê ci pogratulowaæ.
Wywiady?
Nie, nie ogl¹da³em ich. Nie mog³em.
Wydaje mi siê, ¿e David jeszcze raz spotka³ siê z by³ym prezydentem.
Przed powrotem z Kalifornii do Londynu,
zajecha³ do San Clemente, ¿eby siê po¿egnaæ.
Mi³o pana widzieæ, panie Frost.
- Panno Cushing. - Witam.
Proszê wybaczyæ mój strój do golfa.
To oficjalny mundur emerytów.
Wraca pan do domu?
Tak.
Ku zaraniu nowych przedsiêwziêæ i wyzwañ, co?
Mam tak¹ nadziejê.
Dobra robota.
Niestety nie uda³o mi siê obejrzeæ wywiadów,
ale podobno by³y wielkim sukcesem.
Jak mniemam, dziennikarze tak dobrze wypowiadaj¹cy siê o panu,
dla mnie nie byli ju¿ tacy ³askawi.
Tak. Mnie te¿ by³o przykro z tego powodu.
Kondolencje nie s¹ potrzebne.
Nigdy nie oczekiwa³em niczego innego od tych skurwysynów.
O rany, proszê mi wybaczyæ, panno Cushing.
Powinienem by³ powiedzieæ: "suczych synów",
ale Manolo jest mi³oœnikiem psów,
nie znosi, kiedy obra¿am zwierzêta.
Czy ktoœ sobie czegoœ ¿yczy?
W³aœnie. Macie ochotê na herbatê, albo szampana?
Wiecie co? Mamy kawior, który przys³a³ mi Szach Iranu.
- Nie, dziêkujemy. - Na pewno?
To ¿aden k³opot.
Nie, naprawdê. Musimy byæ...
No dobrze. Dziêki, ¿e wpadliœcie.
By³ pan godnym przeciwnikiem.
Do widzenia, panie prezydencie.
Do widzenia.
- Do widzenia, panie prezydencie. - Do widzenia.
O Bo¿e! By³bym zapomnia³.
Mam dla pana prezent. Te buty, które tak pan podziwia³.
Przywioz³em panu takie.
O rany. Dziêkujê.
Jestem wzruszony.
Zatem bezpiecznej podró¿y.
Davidzie, czy móg³bym przez chwilkê porozmawiaæ z panem na osobnoœci?
Chodzi mi o te pañskie przyjêcia.
Czyta³em o nich w gazetach.
Naprawdê dobrze siê pan na nich bawi?
Oczywiœcie.
Nie ma pan pojêcia, jakim jest pan szczêœciarzem.
No wie pan, lubiæ ludzi i byæ lubianym.
Mieæ ten talent, ten blask, ten urok.
Ja tego nie mam. Nigdy nie mia³em.
Pewnie zastanawia siê pan, dlaczego wybra³em ¿ycie,
które zale¿y od sympatii innych.
Bardziej pasowa³o mi ¿ycie myœliciela,
¿ycie wœród debat, intelektualnej dyscypliny.
Mo¿e post¹piliœmy Ÿle.
Mo¿e to pan powinien byæ politykiem,
a ja wymagaj¹cym prowadz¹cym.
Mo¿liwe.
David.
Czy ja naprawdê do pana dzwoni³em tamtej nocy?
Tak.
Czy rozmawialiœmy o czymœ istotnym?
O cheeseburgerach.
O cheeseburgerach?
Do widzenia.
/Nowy Jork, Londyn i Sydney
/powita³y Davida /z otwartymi ramionami.
/Równie¿ jego przyjaciele i inwestorzy,
/którzy na tych wywiadach /zbili fortunê.
/Odzyska³ wszystkie swoje programy.
/Odzyska³ nawet /swój stolik "U Sardi'ego".
/Co do Richarda Nixona,
/z pewnoœci¹ nigdy nie zrehabilitowa³ siê /tak, jak tego pragn¹³.
Najwa¿niejsz¹ spuœcizn¹, jak¹ po sobie zostawi³,
jest fakt, ¿e ka¿da nowa afera polityczna
dostaje od razu przyrostek "-gate."
/David Frost nadal pracuje jako prezenter /telewizyjny i przeprowadza wywiady.
/Jego coroczne letnie przyjêcie jest punktem /obowi¹zkowym w kalendarzu brytyjskiej socjety.
/Wywiady z Nixonem pozostaj¹ /najwiêkszym sukcesem w jego karierze.
/Richard Nixon opublikowa³ swoje /1000-stronicowe wspomnienia w 1978 roku,
/ale nigdy nie wyzwoli³ siê od kontrowersji.
/Ponownie odwiedzi³ Chiny i Rosjê, /ju¿ jednak jako zwyk³y obywatel.
/Trzyma³ siê z dala /od pe³nienia funkcji publicznych,
/a¿ do samej œmierci /na skutek udaru w 1994 roku.
Subtitle Source: Frost.Nixon.2008.720p.BluRay.DTS.x264-DON Upload to Subscene.com by ViSTA™-HDVN (8/6/2009)